Time flies!

Oktober alweer. 20 Oktober. Maandag.
Kay is vandaag aan het werk dus Quinn en ik hebben het rijk voor ons alleen.
Maar ik zit niet stil hoor. Het huishouden moet ook gewoon gedaan worden. Gisteravond gefaald in het doen van de afwas dus dat heb ik vanmorgen maar gelijk even weggewerkt. Zo'n opgeruimde keuken maakt je gelijk een stuk vrolijker!
Daarna een halve Quinn opgeveegd van de vloer en links en rechts maar even met een stofdoek gewappert. Ofja eigenlijk zet ik het net verkeerd om. Dat wapperen uiteraard VOOR het vegen gedaan. Maar hej you get the point!
Tussen de bedrijven door pak ik zo af en toe dat kleurboek voor volwassenen erbij. Heb onlangs metallic stiften gekocht dus die wil ik wel eens uitproberen.
Toch wel een leuke opvulling van je tijd. Het klinkt een stuk simpeler en kinderachtiger dan het daadwerkelijk is. I just love kleuren!!
En net...net realiseerde ik me ineens dat 20 oktober betekend dat Daantje jarig is!! Ons oude dametje die nu ook de dubbele cijfers ingaat. 10 Jaar is ze vandaag.
Dit jaar vliegt echt om. Nog maar 2 echte volle maanden en we wisselen weer van jaar. Oh en voor het eind van dit jaar zullen we dan ook eindelijk oom en tante zijn!!
Kyra's zwangerschap gaat nu aardig richting het einde dus over iets meer dan een dikke maand (oftewel zo'n 5 a 6 weken) kunnen we eindelijk gaan babyknuffelen! Ik kan niet wachten!
Moet eerlijk bekennen dat het bij mij steeds meer begint te kriebelen.Nog meer dan het al deed een hele tijd terug.
Maar hier eerst ons huwelijk en genieten van de tijd daarna en dan is een kleintje wat ons betreft ook hier meer dan welkom! ^_^
Maar zoals Kyra gister al zei...tot die tijd kunnen we oefenen met ons neefje! Ohhhh graag kom maar op hoor! Wij passen wel op als het nodig is hihi. Heerlijk!
Over 8 dagen is Quinn ook alweer 1 jaar en 6 maanden oud. Tijd waar ga je heen??!
Ook met hem gaat alles helemaal goed. Het is een echte knuffelbeer!
Wel eentje met adhd maar saai is het dan in ieder geval nooit hier in huis!
We zijn gewoon alweer 2 jaar verder sinds mijn leven een drastische wending maakte en ik heb voor zoveel keuzes gestaan, zoveel knopen door moeten hakken en zoveel veranderingen doorgemaakt.
Ze zeggen altijd dat je dankbaar moet zijn voor wat je hebt. Dat je dan echt gelukkig zal zijn.
En dat kan ik alleen maar beamen!
Ik heb geen idee wat de toekomst ons allemaal zal brengen. Maar ik laat me gewoon verrassen!
Time will tell! 
Nu verteld een miepende Quinn, aan de andere kant van de kamer, me in ieder geval dat hij wel hele erge hoge nood heeft! Hij zit nooit bij de deur tenzij het menens is.
Dus ik ga mezelf in mn jas heisen en lekker even een blokje om! Gewoon omdat het kan. (Oke en moet dan! But i'm lovin' it!)

Hoe ik van het dal naar de top kwam!

Soms vind je iets terug wat je zelf ooit schreef maar niks mee deed. Omdat ik net met het herlezen van dit stuk zelf de kippenvel dik op mn armen had staan kan ik het niet over mn hart verkrijgen er niks mee te doen.

Als je denkt dat ik dit nu wel post vanwege de aandacht stop dan gewoon met lezen en klik het weg. De enige reden dat ik dit nou wel post is omdat ik mensen wil laten zien dat er altijd nog betere tijden komen. Hoe kut (excuse my language) je je misschoen ook voelt.

Veel mensen weten niet eens hier van af. Voor sommige zal het misschien zelfs een shock zijn. Als je niet vanaf het begin mn blogs gevolgd hebt weet je een deel waarschijnlijk niet eens.
Ik hoop dat ik iemand, wie dan ook, hoop kan geven door dit stuk.

Ik heb hele dagboeken voor mezelf bijgehouden die ik schreef op de momenten dat het slecht ging. En die zijn nog veel indrukwekkender en die hou ik ook gewoon voor mezelf. Maar dit is een stukje wat ik wel kan delen. Omdat het een happy end heeft.
En geluk is toch wat iedereen verdiend? :-)

Ik schreef dit zo'n 6 maanden geleden.
Het laatste stukje heb ik uiteraard net zelf er aan toegevoegd. :-)

Moraal van het verhaal? Ben niet bang om hulp te zoeken. Ik deed het uiteindelijk maar VEEL te laat. Ik had mezelf zoveel ellende kunnen besparen!

Ik faal. Tenminste zo voelt het al een groot deel van mijn leven.
Als kind kon ik onbezorgd leven. Had alles wat mijn hartje op dat moment
verlangde. Lieve ouders, een leuke zus, gezellige familie en de nodige vriendinnetjes.
Als ukkie van 2 jaar was ik een enorme zwaan-kleef-aan wat mijn moeder betreft. Dus daar
was, denk ik, mijn onzekerheid al aanwezig en zich aan het ontwikkelen. Natuurlijk weet ik niet zeker of dat al op zo'n jonge leeftijd te merken is maar ik geloof er in ieder geval wel in.
De onzekerheid die je als kind nog kan hebben want er is niemand die er raar van opkijkt als zo'n
klein meisje een beetje bang de wereld in kijkt en het liefste onder de rok van mama
kruipt. De boze wereld niet van al te dichtbij meemaken maar veilig bij mama.
De rest van mijn jeugd bleef ik het rustige meisje. Met mijn vriendinnetjes om me heen
kwam ik wel buiten de deur maar ik blonk nergens in uit.
Ik beoefende geen sport en een muziekinstrument bespelen deed ik ook niet. Waar mijn zus al
dwarsfluitles had gehad en een dansschool bezocht had had ik wat dat betreft totaal geen interesse.
Het idee stond me niet aan. Denk dat ik toen al tekenen vertoonden dat mijn 'durf' niet groot was.
Maar wederom word dat niet als zorgwekkend gezien als je zo jong bent.
In 2005 ging het compleet mis. In dat jaar werd ik 18 en als je 18 word dan ontstaan de eerste
verwachtingen. Papa en mama gaan minder voor je regelen en je krijgt zelf de verantwoordelijkheid van je leven deels in handen. Ik wist dat dit moment ooit zou komen en mijn wil was er wel!
Ergens kon ik niet wachten om die magische leeftijd te bereiken maar anderzijds beangstigde het mij enorm. En terecht. Uiteindelijk is gebleken hoe slecht ik met alles om kon gaan. 2005 Was ook het jaar dat ik aan een vervolgopleiding begon. De veilige haven, de middelbare school waar ik 6 jaar had gezeten, verdween uit zicht. De plek waar ik eindelijk gewend was en die ik met tegenzin vaarwel moest zeggen.
Op naar een nieuw avontuur. Al kon ik het niet als avontuur zien eigenlijk. Voor mij was het een grote kwelling!
Paniek, grote paniek! Een nieuwe school, een nieuwe opleiding, nieuwe lesmethodes. En die lesmethode was hetgeen dat mij vanaf het begin al misselijk maakte. Het idee.
Het kwam neer op een methode waarin ik met momenten veel in het middelpunt van de belangstelling zou staan. Als voorzitter zijnde dus. En als ik iets niet prettig vind is het als ik weet niet hoeveel ogen op mij gericht zijn. Mensen moeten me niet te lang aankijken dan word ik gigantisch zenuwachtig!
Uit mijn eigen woorden komen lukt dan ook niet meer en mijn zelfvertrouwen daalt nog meer. Te bedenken dus dat die al niet bijster groot was.
Waarom ik dan toch voor die opleiding koos? Ja je vraagt het je wel af he. Maar ik had het al veel te lang uitgesteld. Ik koos mijn vervolgopleiding, spw, op het laatste moment. Ik kon nog net terecht voor een kennismakings gesprek. Om te kijken of ze me geschikt zouden achten voor de opleiding. En geloof me, één op één ben ik erg goed in het verbergen van mijn tekortkomingen. Ik zeg niet dat het me geen moeite kost maar ik kan heel overtuigend zijn. Daar helpt het dan weer heel goed dat ik rust uitstraal.
Iets wat toch wel gezien word als een mooie kwaliteit als je een sociale studie wil gaan volgen.
Om een lang verhaal kort te maken, ik werd toegelaten tot de opleiding.
De introductiedag was een ramp! Dat was de dag dat ik dus te horen kreeg hoe alles in zijn werk zou gaan.
Wat er van me verwacht werd en hoe het verloopt van de opleiding zou zijn.
Ik heb me door die dag heengeworsteld, mezelf rustig houdend en alle energie erin gestopt om niet in  huilen uit te barsten.
Toen ik 'vrij' was en de dag op zijn eind wist ik ook niet hoe snel ik weg moest komen daar. Ik was kapot moe. De hele dag had ik mijn masker op gehad. Glimlachen was ik goed in, zelfs als ik van binnen alleen maar aan het huilen was.
Ik zou eigenlijk met de bus naar huis gaan maar dat ging niet meer. Met een smoesje wist ik mijn moeder naar Roermond te lokken. Of ze me wilde komen ophalen. Gelukkig wilde ze dat wel. Ik gok dat ik gezegd heb dat ik mn strippenkaart vergeten was en ook nog eens ontzettend moe was. En aangezien de emoties op dat moment hoog zaten heb ik waarschijnlijk wel heel oprecht geklonken.
In de auto kreeg ik natuurlijk de vraag hoe het was. Huppa, masker weer uit mijn tas gehaald en opzetten maar.
Met diezelfde gemaakte glimlach verteld dat het leuk was. Ja wat moet je anders? Toegeven dat je eigenlijk totaal geen trek hebt in die hele opleiding ? Dat je helemaal nergens meer trek in hebt. Dat alles je op dat moment gestolen kan worden en je geen idee hebt wat je wel in je leven zou durven?
Eenmaal thuis naar mijn slaapkamer gegaan en daar mijn masker weer af gezet. En toen kwamen de tranen. Een hele waterval want die had ik immers al de hele dag kunnen opsparen.
Ik begreep mezelf niet. Echt niet! Was ik nou zo'n watje? Een mislukkeling? Een angsthaas?
Er was echter geen weg terug. Ik moest een begin maken aan deze opleiding. Me een weg er doorheen slaan.
Ik kon er een punt achter zetten maar dan zou het hele riedeltje van voor af aan beginnen bij een andere opleiding. Overal word er iets van je verwacht.
Met mijn HAVO diploma kon ik met gemak mbo 4 halen. Het was dan ook de spw 4 opleiding die ik ging doen.
De kennis had ik wel. Ik ben absoluut niet dom. Dat durf ik zelf wel te beweren. Maar de uitvoering daarentegen ontbrak. In theorie blonk ik uit. Werkstukken gingen me ontzettend goed af. Presentaties en andere praktische opdrachten doorstond ik maar net. Ik haalde het allemaal wel maar het kostte me dan wel al mijn energie en ik was weken vantevoren al ziek van de zenuwen.
In het 3e leerjaar ging het toch mis. Tijdens een stage. Ik was terecht gekomen op een stageplek die me echt voor geen meter lag. Waar mijn hart ligt bij kinderen moest ik dat jaar 10 maanden stage lopen in een verzorgingshuis.
Ik moest de activiteiten gaan begeleiden bij dementerenden. Een, voor mij. gigantisch zware opgave.
Waar ik de eerste 2 jaar van de opleiding het idee had dat ik me er voor mijn doen best aardig doorheen aan het gaan was verdween dat optimisme als sneeuw voor de zon in dat jaar.
Elke dag was een hel voor mijn gevoel. De doelgroep lag mij niet en als ik heel eerlijk ben was het qua sfeer ook totaal niet mijn ding. Ik mistte de warmte van collega's. Iets wat ik toch wel op zijn minst nodig heb om enigzins te kunnen functioneren.
Ik kon nergens, maar dan ook nergens de motivatie vandaan halen om deze stage te laten slagen. Het kon me allemaal gestolen worden. Ik was er klaar mee! Ik baalde van mezelf en had geen goed woord voor mezelf over.
Beste een zware last waar ik mezelf mee opzadelde. Om zo over jezelf te denken.
Dat jaar ging ik een niveau terug. SPW 3 werd het.
Het boeide me allemaal niet meer. Daar zat ik dan op mbo 3 met een HAVO diploma. Ik snapte echt niet waarom.
De wil was er en de kennis ook. Maar daar red je het dus niet mee.
Vanaf het moment dat ik spw 3 ging doen verliep alles wel een stuk beter. Ik kreeg weer een stageplek in het onderwijs. Werken met kinderen. Ondersteuning zijn voor de leerkracht. Perfect voor mij!
De doelgroep die mij ligt en toch niet de volle verantwoordelijkheid. Ik zal helemaal op mijn plek! En dat was te merken.
Ik moest nog steeds moeite doen, presentaties houden hoorde er ook nog steeds bij. Hoewel ik zwaar onder mijn niveau zat ging het nog steeds niet vanzelf. Maar het lukte me allemaal wel. Omdat ik op mijn plek zat. Ik was ondertussen 21 jaar. Weer een mijlpaal in het leven.
Gedurende die 3 jaar had ik ervaren hoe het is om jezelf te moeten bewijzen. Het zal voor niemand heel makkelijk zijn geweest maar ik had wel door dat ik één van de uitzonderingen was.
Ik had het gehaald. Ik kreeg mijn diploma overhandigd en ik was ontzettend blij. Toch wel een grote overwinning.
Maar nog steeds merkte ik dat er iets niet was zoals het moest zijn.
Nu kwam de volgende drempel. Werk zoeken en vinden.
Ik solliciteerde wel maar met de grootst mogelijke angstgevoelens. Niet echt een uitnodiging voor bedrijven om zo iemand aan te nemen. Dat besefte ik maar al te goed. Maar er word toch van je verwacht dat je iets gaat doen.
Dus ik probeerde het wel. Draaide op niks uit en ik belandde in de uitkering. Toendertijd nog de WIJ-uitkering.
Tegenwoordig bestaat die niet meer.
In 2010 leek het geluk me heel even toe te lachen toen ik via via werk kreeg. Mond op mond reclame voor mij.
Ik had dus een streepje voor en met dat besef wist ik me voor het eerste redelijk neer te zetten bij een sollicitatie en het werkte want ik werd aangenomen. Ik kon aan de slag in de kinderopvang.
Lang duurde het echter niet. 4 Maanden werkte ik daar en toen ging het weer mis met mij. Ik werd er moedeloos van. Ik was boos, gefrustreerd en bovenal verdrietig! Ik had er op een gegeven moment een sport van gemaakt om te huilen. Mijn ouders begrepen mij ook niet meer. Hoewel ze uiteraard het beste met me voor hadden en gigantisch veel van me hielden hadden ze het idee dat ik van een mug een olifant maakte. Dat ik me niet voor de volle 100% had ingezet.
Ik besefte dat hun visie op mij geheel mijn eigen schuld was, ze wisten niet beter doordat ik bijna altijd mijn masker wel bij de hand had.
Hetgene ik hun vertelde was totaal het tegenovergesteld van wat ik daarwerkelijk voelde en meemaakte. Maar dat ga je niet aan de grote klok hangen.
Pas toen ik uit mezelf bij een psycholoog aanklopte en in de eerstelijns psychologie terecht kwam begon bij hun het besef iets meer te komen dat het niet goed ging met mij.
Ik vond het enorm moeilijk om eerlijk tegen te zijn. Om me kwetsbaar op te stellen en op de hoogte te houden van die sessies.
Het gevoel van schaamte was te groot. Ik had altijd al het idee dat ik faalde en voor mijn gevoel had ik nu echt bewezen dat dat daadwerkelijk zo was. Dus erover praten wilde ik niet.
Ik ging gewoon door zoals ik altijd al deed. Ik sloot mijn ouders heel veel buiten. Tot groot verdriet van met name mijn moeder.
Nu besef ik wat ik hun aandeed. Toen nog niet.
De psycholoog omschreef mijn klachten als: spanning, rusteloosheid en neerslachtige stemming met vegetatieve arousal.
Vegetatieve watte? Nou vegetatief betekend dat iets buiten je bewustzijn om gebeurd. En arousal betekend je toestand. Mijn manier van omgaan met alles.
Ik kreeg een diagnose die neerkwam op een concentratiestoornis en aandachtsproblemen en sociale angst.
Er was ook sprake van een uitgestelde diagnose voor add. Daarnaast was ik ook op weg een depressie te ontwikkelen. Iets wat ik zelf ook al doorhad. Mijn motivatie ontbrak compleet. Had geen flauw idee waarom ik eigenlijk geboren was.
Laten we zeggen dat ik net op tijd hulp gezocht had en de psycholoog het voor elkaar kreeg om mij uit die negatieve spiraal te trekken. Ik kreeg weer wat meer motivatie en ondernam een aantal belangrijke stappen.
En zo begon mijn leven begin 2011 iets meer regelmaat te krijgen. Ik kreeg werk wat me ontzettend goed beviel. Ik werd gastouder van een jonge alleenstaande moeder. 2 Dochtertjes van bijna 6 en 3 jaar.
En zie mij nu. Een jonge vrouw van 26 jaar. Onder moeders rok kruipen is er niet meer bij.
Al lang niet meer! Maar de verwachtingen ten opzichte van mij zijn wel veranderd.
Ik hoor nu al enige jaren op eigen benen te staan en dat doe ik ook! Ik woon op mezelf, heb een lieve vriend en een geweldig hondje! Maar dat zijn helaas niet de ingredienten voor een zorgeloos
leven. Mijn onzekerheid en angsten zijn er nog steeds. Die zijn nooit weggegaan. Terwijl ze dat
eigenlijk wel hadden moeten doen.
Het is iets waar ik mee moet leren leven en wat me ook gaat lukken. Mede dankzij Bever. Oftewel de 2e lijns psychologie waar ik eind 2012 terecht kwam na een kleine terugval. En zie me nu. Ik ben van Bever af na 1,5 jaar en klaar voor een geheel nieuwe start.
Kay kent me, Kay steunt me, Kay helpt me...Kay is mn grote steun en toeverlaat. Mijn maatje, mijn grote liefde!
Ik ben klaar voor de toekomst!

Wakker worden!!

Wakker worden!

He jij! Ja jij die dit leest! Kijk jij wel eens
naar jezelf?! Of wijs je altijd maar met één van de tien vingers die je
hebt gekregen naar een ander? Iedereen doet het fout maar jijzelf?!
Jijzelf toch zeker niet?!
Wakker worden!! Geloof je het zelf?
Sta jezelf wel eens stil bij wat je een ander aandoet?
Wat doet er niet toe. Het feit dat je iemand al 'iets' aan doet zegt
genoeg. Wat dat 'iets' is doet er niet toe. Dat weet jezelf het beste.
Wellicht doe je het onbewust. Dat kan maar zo.
Vandaar mijn vraag: sta je er wel eens bij stil?!
Is je antwoord NEE dan wil ik maar één ding zeggen:
wakker worden!!
Is je antwoord JA dan is dat al een mooi begin!
Maar dan? Je bent je er bewust van. Wat ga je doen?
Ga je het ontkennen en is je trots groter dan je naastenliefde
of durf je ook de waarheid onder ogen te komen?
Ontkennen brengt je terug bij af. Haal je vinger maar weer tevoorschijn
en leg de schuld bij de ander neer. Voelt dat goed?! Nou prima.
Maar kijk dan niet raar op als mensen je niet meer zo aardig aankijken.
Kom je de waarheid onder ogen? Chapeau!
Niet alleen jij voelt je daar wellicht beter door maar ook de ander!
Iedereen voelt zich wel eens kut! En als je je kut voelt kun je een
ander met gemak pijn doen! Nee niet lichamelijk maar geestelijk!
Iemand kwellen, uitschelden, kleineren, negeren...noem het maar op.
In jouw ogen doe je er misschien goed aan. Want he, je voelt je rot
dus dat mag je uiten. Is dat zo?!
Wakker worden!!
Nee natuurlijk is dat niet zo. Het is zo makkelijk om te gaan snauwen.
Maar wat geeft je het recht dat te gaan doen? Dat je je rot voelt is
al lullig genoeg maar waarom zorg je er vervolgens voor dat een ander
ook in die situatie beland?!
Tis net een dominospelletje. We staan allemaal nog rechtop maar kunnen
elkaar ook met gemak neerhalen.
Begrijp me niet verkeerd, ik schrijf dit niet omdat ik vind dat mensen
slecht zijn. En ook niet om één iemand te veroordelen (mocht je je aangesproken
voelen). Ik schrijf dit alleen om mensen wakker te schudden. Iedereen!
Iedereen maakt zich wel eens schuldig aan bovenstaande!
De één helaas wat vaker dan de ander, de één maakt er een sport van en de
ander heeft het maar heel af en toe.
En de één gaat er vervolgens beter mee om dan de ander.
Ik doe het zelf ook wel eens. Vanmorgen zelfs nog.
Ik voel me rot en vervolgens mag de hond het ontgelden en loop ik de hele
ochtend al op hem te mopperen!!
En waarom? Omdat ik geirriteerd ben? En dan moet de hond daar maar de dupe
van zijn?
Gelukkig was ik me daar al snel bewust van en heb ik het roer omgegooid.
Ik heb hem zwaar geknuffeld en ben met hem gaan spelen. In plaats van
de zielige puppyogen die me vanmorgen vol onschuld aankeken staat er nu
een hevig enthousiast hondje voor me te kwispelen!

En het is echt zo hoor! Ik voel me dan ineens ook een stuk

beter. Want ik zie de hond veranderen. Lachen

kan hij niet maar het kwispelen en de kus die ik krijg

zegt me genoeg! Door naar mezelf te kijken

en iets bij mezelf te veranderen maakte ik van

een onzeker hondje een vrolijk hondje.

Wat een heerlijk besef!!

Ik kan iemand anders vrolijk laten zijn in plaats van verdrietig

door mijn toedoen!. 

Hoe bijzonder!
Nou gaat dit voorbeeld toevallig over een dier. Maar dier of mens, er is
geen verschil. Iedereen heeft gevoel.
De wereld zou zoveel mooier zijn als we ons eens wat minder afreageren op
anderen en wat meer naar onszelf kijken!
Dat vingertje gebruiken is wellicht makkelijker dan toegeven hoe het werkelijk
zit. dus handen in de zakken en slik de verwijten eens in. Probeer het eens?!
Geloof me! Een glimlach op iemand gezicht toveren is zoveel leuker dan iemand
de grond inboren! Stop met duwen en wakker worden!!

Ik moet iets bekennen...

En ik heb het al opgebiecht aan Kay.
Vandaag, in de vroegere uren, heb ik een tipje van de sluier (die ik niet zal dragen) opgelicht en Tammie een kleine primeur gegeven.
Wetende dat ik nog heeeeeeeeeeel lang moet wachten voordat wij kaarten gaan versturen, maar mijn enthousiasme in het veel te gezellige gesprek met Tamara tot een hoogtepunt steeg, heb ik haar de voorkant al laten zien.
Sorry Cindy ^_^ Maar moet je ook maar niet zo'n leuke kaarten maken!
Ik  moet me echt in gaan houden het komende jaar. Wil ik ook maar een beetje stralen volgend jaar op 3 juli. Anders is er weinig verrassends over!
Kay moest er wel om lachen net *schaam*...hij kent me. Tamara kent me ook.
Vorig jaar deed zij hetzelfde bij mij. Rollen omgekeerd nu.
Het is gewoon leuk om zoiets te delen met vriendinnen.
Het is niet iets wat je elk jaar meemaakt. Je trouwt immers maar 1x. Ofja dat is de bedoeling. Gelukkig zitten Kay en ik op één lijn wat dat betreft.
Aanstaande donderdag komt Rens hier heen. Vriend van...en tevens onze fotograaf volgend jaar.
Kay liet me laatst wat foto's zien van een andere bruiloft die is vastgelegd door hem en ik vind de foto's helemaal geweldig. Ik (en Kay trouwens ook) hebben er de grootste vertrouwen in.
Rens, het is een eer voor ons dat jij dit wil doen!

Ik blijf het bizar vinden hoe snel een leven kan veranderen. Begin 2012 zag ik nog duidelijk een bodem van een put en nu zitten we midden 2014 en ben ik druk bezig om een huwelijk te plannen. Mijn eigen huwelijk met Kay!
Tammie wist me vanmiddag ook nog te laten blozen. Door me in te laten zien van waar ik ben gekomen en waar ik nu sta.
Ik verkondigde heel trots dat dat dankzij Kay is.
Neeeeeeee zei Tam, dat komt door jou zelf. Jij bent zo ver gekomen. Kay heeft hier een grote rol in gespeeld maar jij bent degene die gegroeid is.
En ergens heeft ze wel gelijk. Inzien en toegeven blijft lastig maar eigenlijk kan ik verrekte trots zijn als ik zelf terugblik.

Het leven is zo slecht nog niet. En ik kan echt toeleven naar volgend jaar. Enne zo once in a while een beetje verklappen her en der...maar niet teveel hoor! Het moet ook een beetje een verrassing blijven!!

Besef...

Toch bizar hoe je je echt goed kan voelen en dat fijne gevoel in één klap weer even als vanouds aanvoelt alsof je extreem down bent.
Ik ken echt helemaal niemand persoonlijk uit het vliegtuig wat gister genadeloos neerstortte in Oekraine maar het idee dat er op geschoten zou zijn maakt me echt misselijk!!
Wat is dit voor verrot wereldje af en toe?
Dat een vliegtuig neer kan storten door slecht onderhoud is al erg genoeg. Maar als het goed is geen kwade opzet. Technische mankementen zijn zuur en ieders angst als er gevlogen moet worden. Maar je haalt het toch nooit in je hoofd, terwijl je in vakantiestemming bent en op weg gaat naar 2/3/4 weken relaxen, dat je uit de lucht geschoten word.
Niet dat het leed er minder om word maar mijn hemel wat hoop ik dat dit toch niet het geval blijkt te zijn uiteindelijk. :-(
Het zet je weer even met 2 voeten op de grond. Het laat je weer even beseffen hoe snel je leven ook voorbij kan zijn zonder dat je er iets aan kan doen.
Gister had ik het met dat idee wel even heel moeilijk. Dan merk ik toch wel nog even dat ik nog lang niet sterk genoeg ben. Terwijl ik in Kays armen lag moest ik toch echt wel een paar keer slikken en heb me ook echt gerealiseerd dat ik knettergek zou worden als iemand waar ik van hou zo uit het leven gerukt word.
'Niet bij stilstaan mop'
En gelijk heeft hij. Als je teveel na gaat denken durf je straks helemaal niks meer.
Momenteel gaat het wel. Maar overal word je er aan herinnerd. Facebook vooral.
Statussen van mensen die iemand uit het vliegtuig kenden. Of kennissen/vrienden van mensen die iemand kende. Klein wereldje.
En bij elk berichtje gaan mn haren op mn armen recht overeind staan.
Meeleven en empathie. Het gaat vanzelf. Ook al ken je zelf helemaal niemand.
Ik voel me momenteel nog steeds niet helemaal toppie. Ik ben een echte emotripper. Ook wat dit soort nieuwsberichten betreft. Kan zoiets moeilijk van me afzetten om de één of andere reden.
Komt wel weer goed hoor. Maar voor nu even voel ik me KUT. Op zn zachtsgezegd dan. Ben blij als Kay straks weer thuis komt. En dat we dan weekend hebben. Weer even 2 dagen optimaal van elkaar genieten. Wat dat doet dit soort berichten wel met je...het besef van: pluk de dag!
En dat gaan we dan ook maar gewoon doen.
Niet dat het via deze blog bij de mensen waar het om gaat terecht zal komen maar wel recht uit mijn hart: Alle sterkte en kracht toegewenst aan de nabestaanden van de slachtoffers van deze bizarre ramp.
Dan ga ik nu even met een brok in mijn keel lekker met Quinn knuffelen.

Updeetje

1 Juli. De eerste helft is voorbij. Eerste helft van 2014. Nog een half jaar en dan is het alweer oud en nieuw. Als het volgende halve jaar net zo snel gaat als de eerste 6 maanden dan zet ik de champagne alvast klaar!
Hier loopt alles nog helemaal op rolletjes! Na onze trip naar Londen is er alweer genoeg gebeurd. Ondertussen zijn we al meer dan een maand verloofd.
Het idee blijft geweldig, evenals het plannen van alles. Van iedereen krijg je dezelfde reacties 'geniet ervan!' en dat is ook daadwerkelijk wat je doet.
Er zijn van die fracties van secondes dat je even het idee hebt dat je zoiets helemaal niet kan! Er moet namelijk zoveel gebeuren en als iemand geregeld door vele bomen het bos niet meer ziet ben ik het wel! Maar blijkbaar geld dat niet als je ergens helemaal voor gaat! Blijkbaar zit er echt meer in mij dan ik zou durven beweren. Daarnaast zijn Kay en ik een perfect team. Het meeste legt hij in mijn handen omdat hij op mijn creativiteit vertrouwd en weet hoe leuk ik het vind maar er zijn ook taken die onder zijn verantwoordelijkheid vallen en stiekem vind ik dat best leuk en bijzonder!
Uiteindelijk doen we alles samen hoor maar globaal is er toch een taakverdeling.
We hebben nog steeds tijd zat! En soms moet ik mijn enthousiasme wel een beetje in de gaten houden. Er is globaal een planning wanneer we wat voor elkaar willen hebben en eigenlijk volgens die planning zou ik best een stap terug mogen doen. Zeker nu de feestzaal ook geregeld is en we dat toch wel als één van de belangrijkste punten zagen. Daar kun je immers niet eeuwig over doen als je je eerste keus ook daadwerkelijk binnen wil slepen. Maar verder...? Tijd genoeg. Maar het is zo leuk!
Als het van het enthousiasme af zou hangen dan trouwen we volgende week al. Ware het niet dat de gemeente het daar niet mee eens zou zijn. :-P Iets met ondertrouw enzo.
En stiekem vind ik de titel 'verloofde van...' helemaal niet vervelend. Dat wil ik nog wel even zijn!
Want ik schijn te stralen en dat is nooit verkeerd.

De laatste week staat het, op de feestzaal na, ook een beetje stil. Er zijn ook andere zaken in een mensenleven die belangrijk zijn. Zoals familie en vrienden. :-)
En afgelopen week was ik vooral bezig met kaarsjes branden, duimen en positief blijven. En dat allemaal voor Nyntha, Sam, Erik en de meiden.
Die stoere Nyntha die het toch maar even doorstaan heeft. Die vrolijke Nyntha met haar aanstekelijke lachje. Die slimme Nyntha die gewoon al een jaar is en elke week weer meer leert. (Ze kent warempel het woordje 'kijken' al zodra er een mobiele telefoon tevoorschijn komt ^_^)
Samantha en Erik, jullie mogen TROTS op haar zijn maar ook zeker op jullie zelf.

En dan de komende tijd. Nog genoeg in het vooruitzicht. Komend weekend genoeg op de planning. De zaterdag is lekker even voor Kay en mij en de zondag vertrekken we richting Groningen. Leuk hotelletje geboekt. En dan maandag de bruiloft van Tamara en Daniel. Vanuit de bruiloft rijden we door naar Almere om een nachtje bij Yvonne en Eric te blijven en om dinsdag Almere in te gaan.
Vervolgens heeft Kay de woensdag en donderdag ook nog vrij. Toch nog een mini vakantie. Lekker!

Maar nu is het nog even een paar dagen werken. En ik weet nog niet hoe ik de dagen ga vullen maar ik verzin wel iets. En ik heb vrijdag nog mijn dagje op de peuterspeelzaal waar we een uitstapje gaan maken met de kids. Altijd leuk!
Heerlijk om weer met die kleine kids te werken. Heb het echt wel gemist!
Ik voel me goed en realiseer me elke dag weer hoeveel geluk ik heb gehad! Kay, Quinn, (schoon)familie, vrienden en kennissen...het hele plaatje klopt!

London 2014

Afgelopen weekend was het zover! Het pinksterweekend. Nee voor ons geen roze pinkpop petjes maar een reis naar London! 3 Dagen lang. Zaterdagochtend vertrekken en maandagavond weer thuis.
Iets waar we enorm naar uitkeken en nu is het alweer voorbij. Zoals dat altijd met alles gaat. Je mag eigenlijk niet met je ogen knipperen want dan mis je het bijna. ;-)
Maar wat hebben we genoten! En wat waren we met een leuk gezelschap. 25 Man sterk (nouja en vrouwen natuurlijk ook! Er moet wel een beetje balans in blijven uiteraard!)
Ons avontuur begon zaterdagochtend. Om 7:00 werden we in Maastricht verwacht. VROEGGG!
Dus vrijdagavond lagen wij vroeg in bed! We wilden verstandig zijn. Maar daar is ook alles mee gezegd. Zowel Kay als ikzelf waren verre van moe en uiteindelijk was het nog veel te laat voordat we sliepen. Tja zoiets kun je niet afdwingen. Je kan je ogen eigenwijs dichtdoen maar als je nog niet moe bent val je niet in slaap.
Uiteindelijk konden we zaterdagochtend allebei de wekker wel wat aandoen toen ie afging. Godverdegodver.
Maar gelukkig hebben we beide ook niet heel veel moeite met opstaan en we wisten dat we het voor een goed doel deden.
Eenmaal in Maastricht (en compleet) gingen we de bus in op weg naar Brussel om onze reis te vervolgen met de eurostar die ons naar London bracht. Thank god want boottochtjes zijn niet aan mij besteed. Tenzij ik doodziek wil worden.
Om 13.00 Nederlandse tijd kwamen we aan in London. Maar de klok mocht weer een uur terug dus lokale aankomsttijd was 12.00. Ach doen we dat tijdstip gewoon nog een keertje over!
Maarja inchecken kan nog niet. Dus wat doe je dan? Je maakt gewoon met de bus een kleine sightseeing tour door de drukke straten van London. Jeutje wat een drukte!
Ik had eigenlijk helemaal geen beeld bij deze stad. Totaal geen idee wat te verwachten. Maar dit had ik helemaal niet zien aankomen. Het heeft een beetje iets weg van het outlet center in Roermond op een Duitse feestdag. Hutje mutje lopen en CHAOS!
Om kwart voor 2 kwamen we uit bij ons hotel.

De kamer was prachtig! Je voelt je even een klein kind in een speeltuin. Alles even checken. Alle deuren worden opengetrokken en leuke ontdekkingen worden gedaan.
Oeh luxe! En dat bed! Wow! Het was even heel vreemd om die avond zo ver van elkaar vandaan te liggen haha.
'S middags hadden we vrije tijd. Iedereen mocht gaan en staan waar hij/zij wilde en Kay en ik besloten een stuk te gaan wandelen. Even de omgeving verkennen en zelf ervaren hoe het is om in die mensenmassa op te gaan. Over ROTS en WATER gesproken...in London moet de ROTS overheersen. Iedereen loopt door elkaar heen, loopt je omver, wijken niet uit en zetten ineens recht voor je voeten de rem erop! Het is meedoen op die manier of geen meter vooruit komen. Het word nu hier in Nederland wel weer even wennen haha anders worden we straks als aso's gezien. ^_^
De wandeling was heerlijk. Je kijkt echt je ogen uit. We kwamen al snel uit bij de London eye! Een inmens groot reuzerad die je een mooie kijk over de stad geeft. Maar bij het zien van de wachtrij geven we dat idee meteen al op. No way dat we in die hitte in die rij gaan staan. Dan zijn we meteen de hele middag kwijt evenals het kleine beetje vocht wat nog in ons lijf zit.
Maar wat ziet het er gaaf uit. Dit is iets wat we toch echt even in mind houden. Als zich ergens de kans voordoet willen we er echt nog wel even in. We vestigen onze hoop op maandagochtend. Maar goed, nog even afwachten dus.
Uiteindelijk komen we uit bij een mooi park dat achter Buckingham Palace ligt.
Een park waar mens en dier (vogels, eenden, zwanen, pelikanen en eekhoorntjes) samenkomt.
De eekhoorntjes zijn niet bang en rennen letterlijk voor je voeten langs over het wandelpad. Veelal met stukje brood of andere lekkernijen tussen hun tandjes geklemd!
In het St.James  parc houden we even een kleine pauze. Het is warm en benauwd. Dus geen overbodige luxe!

The london eye

Buckingham palace

De middag vliegt om en we voegen ons allemaal weer bij elkaar. Tijd om te gaan eten en wel bij De hems. Een typisch Nederlandse eettent met de nodige hollandse vette hap. Helaas was het er enorm WARM binnen wat niet echt relaxed was. Ik had ondertussen al een lekker hoofdpijntje te pakken dus het was echt even acclimatiseren! Ook was het enorm druk en duurde het erg lang voordat we ons eten kregen. Helaas iets te lang en sloeg bij mij al snel de misselijkheid toe. Hoofdpijn, extreme hitte en een enorm hongergevoel is dan geen goede combinatie. Nee deze avond was niet helemaal geslaagd en ik was dan ook blij toen we weer buiten stonden.
De nacht ging ik dan ook niet echt lekker in en smorgens was het al niet veel beter. Ik had die avond ervoor echt te weinig gegeten en dat heeft me een waardeloze nacht opgeleverd.
Gelukkig was Kay zo lief om mij die eerste ochtend een ontbijtje op de kamer te brengen. Ik moest echt even in alle rust ontbijten want het zou waarschijnlijk een worsteling worden. Voelde me echt niet top. Maar ik wist dat het gebrek aan eten de oorzaak was dus ik moest wel.
Uiteindelijk voelde ik me na het ontbijt al een stuk beter en kon ik de dag gewoon vervolgen. Wat dus ook echt het plan was. Niet te lang bij stilstaan en doorgaan!
En blij toe! De bustour was echt de moeite waard. Werkelijk waar heel London door gegaan. En het weer wat prachtig! We konden lekker in het open gedeelte van de bus zitten. Heerlijk! Leuk om eens in zo'n typisch Engelse bus te zitten. ^_^
En wij dachten dat we al veel van de stad gezien hadden. Niet dus! Je kijkt echt je ogen uit.

Na deze tour hadden we weer vrije tijd. Nog wat door de stad gelopen en verder lekker rustig aan gedaan op de kamer. Lekker even onder de douche gesprongen want die was ook niet verkeerd. Lekker ruim en een regendouche.
Daarna was het alweer tijd voor het avondeten. Op naar Bella Italia! Erg lekker! Maar wel veel! We zaten allemaal bommetje vol!

Na het eten was het tijd om naar het theater te gaan. Wat een gave voorstelling!

En zo kwam ook deze dag tot een eind! Een stukje fijner dan de avond ervoor haha. Ik keek al uit naar ons bedje. Deze nacht zou gegarandeerd een stuk beter worden!
En dat was hij ook! De tweede ochtend begon goed en deze keer ging ik mee naar de ontbijtzaal. Toch een stuk gezelliger!
Na het ontbijt moesten we de koffer helemaal in gaan pakken en lang zaam aan uit gaan checken. Gelukkig mochten de koffers in het hotel blijven want we zouden immers pas rond kwart voor 3 uit London vertrekken.
Kay en ik hadden nog steeds the london eye in gedachte en dat idee lieten we niet los. We moesten het proberen! De weg er naartoe was al een stuk rustiger dan de dagen ervoor. Het was duidelijk dat het weekend voorbij was. Dat beloofde in ieder geval goeds.
En we hadden inderdaad het grote geluk dat er nog nauwelijks iets van een rij te zien was. Dus snel tickets gaan halen en binnen een half uur zaten we in the london eye. We hadden dit echt niet willen missen. Wow wat een uitzicht!

De rit duurde een half uur en rond half 11 stonden we weer met onze beide voeten op de grond.
Nu stond ons nog maar 1 ding te wachten. De primark vinden! He! Een primark in London kunnen we niet zomaar negeren! En stiekem waren we beide enorm blij dat we ons dan nog even konden omkleden want deze ochtend was zo benauwd dat we ons alweer helemaal vies voelden aan het einde van de ochtend. Dus hup de primark in en shoppen maar! Wow! Wat groot! En wat goedkoop. Beide slagen we en gaan opzoek naar een toilet om ons daar even om te kleden.
Dat doet een mens goed haha. Niks erger dan je smerig voelen en dan geen kans meer hebben om je om te kleden. Zo konden we uiteindelijk fris en fruitig in het park gaan zitten met een flink stokbroodje ham/kaas. En daar hebben we gezeten totdat het tijd was om richting het hotel te gaan en aan onze terugreis te beginnen!

Om kwart voor 3 vertrokken we met de bus naar het station! Op naar de eurostar en op naar Nederland! Tegen de tijd dat we aan de laatste busreis begonnen was iedereen behoorlijk gaar en werd het steeds rustiger. We werden nog getrakteerd op een gigantisch mooie zonsondergang! Wat een afsluiter van een geweldig weekend! Een weekend dat niemand van het gezelschap zal vergeten (gok ik)!

Ik wil dan ook kessels automobielen enorm bedanken voor deze gigantisch gave ervaring!
En hoewel het officieel niet zo was, was het ook een beetje een kers op de taart voor Kay en mij. Een mooie gelegenheid om onze verloving te vieren.
We hebben genoten!
Iedereen die mee was bedankt! Het was erg gezellig!