En ik heb het al opgebiecht aan Kay.
Vandaag, in de vroegere uren, heb ik een tipje van de sluier (die ik niet zal dragen) opgelicht en Tammie een kleine primeur gegeven.
Wetende dat ik nog heeeeeeeeeeel lang moet wachten voordat wij kaarten gaan versturen, maar mijn enthousiasme in het veel te gezellige gesprek met Tamara tot een hoogtepunt steeg, heb ik haar de voorkant al laten zien.
Sorry Cindy ^_^ Maar moet je ook maar niet zo'n leuke kaarten maken!
Ik moet me echt in gaan houden het komende jaar. Wil ik ook maar een beetje stralen volgend jaar op 3 juli. Anders is er weinig verrassends over!
Kay moest er wel om lachen net *schaam*...hij kent me. Tamara kent me ook.
Vorig jaar deed zij hetzelfde bij mij. Rollen omgekeerd nu.
Het is gewoon leuk om zoiets te delen met vriendinnen.
Het is niet iets wat je elk jaar meemaakt. Je trouwt immers maar 1x. Ofja dat is de bedoeling. Gelukkig zitten Kay en ik op één lijn wat dat betreft.
Aanstaande donderdag komt Rens hier heen. Vriend van...en tevens onze fotograaf volgend jaar.
Kay liet me laatst wat foto's zien van een andere bruiloft die is vastgelegd door hem en ik vind de foto's helemaal geweldig. Ik (en Kay trouwens ook) hebben er de grootste vertrouwen in.
Rens, het is een eer voor ons dat jij dit wil doen!
Ik blijf het bizar vinden hoe snel een leven kan veranderen. Begin 2012 zag ik nog duidelijk een bodem van een put en nu zitten we midden 2014 en ben ik druk bezig om een huwelijk te plannen. Mijn eigen huwelijk met Kay!
Tammie wist me vanmiddag ook nog te laten blozen. Door me in te laten zien van waar ik ben gekomen en waar ik nu sta.
Ik verkondigde heel trots dat dat dankzij Kay is.
Neeeeeeee zei Tam, dat komt door jou zelf. Jij bent zo ver gekomen. Kay heeft hier een grote rol in gespeeld maar jij bent degene die gegroeid is.
En ergens heeft ze wel gelijk. Inzien en toegeven blijft lastig maar eigenlijk kan ik verrekte trots zijn als ik zelf terugblik.
Het leven is zo slecht nog niet. En ik kan echt toeleven naar volgend jaar. Enne zo once in a while een beetje verklappen her en der...maar niet teveel hoor! Het moet ook een beetje een verrassing blijven!!
maandag 21 juli 2014
vrijdag 18 juli 2014
Besef...
Toch bizar hoe je je echt goed kan voelen en dat fijne gevoel in één klap weer even als vanouds aanvoelt alsof je extreem down bent.
Ik ken echt helemaal niemand persoonlijk uit het vliegtuig wat gister genadeloos neerstortte in Oekraine maar het idee dat er op geschoten zou zijn maakt me echt misselijk!!
Wat is dit voor verrot wereldje af en toe?
Dat een vliegtuig neer kan storten door slecht onderhoud is al erg genoeg. Maar als het goed is geen kwade opzet. Technische mankementen zijn zuur en ieders angst als er gevlogen moet worden. Maar je haalt het toch nooit in je hoofd, terwijl je in vakantiestemming bent en op weg gaat naar 2/3/4 weken relaxen, dat je uit de lucht geschoten word.
Niet dat het leed er minder om word maar mijn hemel wat hoop ik dat dit toch niet het geval blijkt te zijn uiteindelijk. :-(
Het zet je weer even met 2 voeten op de grond. Het laat je weer even beseffen hoe snel je leven ook voorbij kan zijn zonder dat je er iets aan kan doen.
Gister had ik het met dat idee wel even heel moeilijk. Dan merk ik toch wel nog even dat ik nog lang niet sterk genoeg ben. Terwijl ik in Kays armen lag moest ik toch echt wel een paar keer slikken en heb me ook echt gerealiseerd dat ik knettergek zou worden als iemand waar ik van hou zo uit het leven gerukt word.
'Niet bij stilstaan mop'
En gelijk heeft hij. Als je teveel na gaat denken durf je straks helemaal niks meer.
Momenteel gaat het wel. Maar overal word je er aan herinnerd. Facebook vooral.
Statussen van mensen die iemand uit het vliegtuig kenden. Of kennissen/vrienden van mensen die iemand kende. Klein wereldje.
En bij elk berichtje gaan mn haren op mn armen recht overeind staan.
Meeleven en empathie. Het gaat vanzelf. Ook al ken je zelf helemaal niemand.
Ik voel me momenteel nog steeds niet helemaal toppie. Ik ben een echte emotripper. Ook wat dit soort nieuwsberichten betreft. Kan zoiets moeilijk van me afzetten om de één of andere reden.
Komt wel weer goed hoor. Maar voor nu even voel ik me KUT. Op zn zachtsgezegd dan. Ben blij als Kay straks weer thuis komt. En dat we dan weekend hebben. Weer even 2 dagen optimaal van elkaar genieten. Wat dat doet dit soort berichten wel met je...het besef van: pluk de dag!
En dat gaan we dan ook maar gewoon doen.
Niet dat het via deze blog bij de mensen waar het om gaat terecht zal komen maar wel recht uit mijn hart: Alle sterkte en kracht toegewenst aan de nabestaanden van de slachtoffers van deze bizarre ramp.
Dan ga ik nu even met een brok in mijn keel lekker met Quinn knuffelen.
Ik ken echt helemaal niemand persoonlijk uit het vliegtuig wat gister genadeloos neerstortte in Oekraine maar het idee dat er op geschoten zou zijn maakt me echt misselijk!!
Wat is dit voor verrot wereldje af en toe?
Dat een vliegtuig neer kan storten door slecht onderhoud is al erg genoeg. Maar als het goed is geen kwade opzet. Technische mankementen zijn zuur en ieders angst als er gevlogen moet worden. Maar je haalt het toch nooit in je hoofd, terwijl je in vakantiestemming bent en op weg gaat naar 2/3/4 weken relaxen, dat je uit de lucht geschoten word.
Niet dat het leed er minder om word maar mijn hemel wat hoop ik dat dit toch niet het geval blijkt te zijn uiteindelijk. :-(
Het zet je weer even met 2 voeten op de grond. Het laat je weer even beseffen hoe snel je leven ook voorbij kan zijn zonder dat je er iets aan kan doen.
Gister had ik het met dat idee wel even heel moeilijk. Dan merk ik toch wel nog even dat ik nog lang niet sterk genoeg ben. Terwijl ik in Kays armen lag moest ik toch echt wel een paar keer slikken en heb me ook echt gerealiseerd dat ik knettergek zou worden als iemand waar ik van hou zo uit het leven gerukt word.
'Niet bij stilstaan mop'
En gelijk heeft hij. Als je teveel na gaat denken durf je straks helemaal niks meer.
Momenteel gaat het wel. Maar overal word je er aan herinnerd. Facebook vooral.
Statussen van mensen die iemand uit het vliegtuig kenden. Of kennissen/vrienden van mensen die iemand kende. Klein wereldje.
En bij elk berichtje gaan mn haren op mn armen recht overeind staan.
Meeleven en empathie. Het gaat vanzelf. Ook al ken je zelf helemaal niemand.
Ik voel me momenteel nog steeds niet helemaal toppie. Ik ben een echte emotripper. Ook wat dit soort nieuwsberichten betreft. Kan zoiets moeilijk van me afzetten om de één of andere reden.
Komt wel weer goed hoor. Maar voor nu even voel ik me KUT. Op zn zachtsgezegd dan. Ben blij als Kay straks weer thuis komt. En dat we dan weekend hebben. Weer even 2 dagen optimaal van elkaar genieten. Wat dat doet dit soort berichten wel met je...het besef van: pluk de dag!
En dat gaan we dan ook maar gewoon doen.
Niet dat het via deze blog bij de mensen waar het om gaat terecht zal komen maar wel recht uit mijn hart: Alle sterkte en kracht toegewenst aan de nabestaanden van de slachtoffers van deze bizarre ramp.
Dan ga ik nu even met een brok in mijn keel lekker met Quinn knuffelen.
dinsdag 1 juli 2014
Updeetje
1 Juli. De eerste helft is voorbij. Eerste helft van 2014. Nog een half jaar en dan is het alweer oud en nieuw. Als het volgende halve jaar net zo snel gaat als de eerste 6 maanden dan zet ik de champagne alvast klaar!
Hier loopt alles nog helemaal op rolletjes! Na onze trip naar Londen is er alweer genoeg gebeurd. Ondertussen zijn we al meer dan een maand verloofd.
Het idee blijft geweldig, evenals het plannen van alles. Van iedereen krijg je dezelfde reacties 'geniet ervan!' en dat is ook daadwerkelijk wat je doet.
Er zijn van die fracties van secondes dat je even het idee hebt dat je zoiets helemaal niet kan! Er moet namelijk zoveel gebeuren en als iemand geregeld door vele bomen het bos niet meer ziet ben ik het wel! Maar blijkbaar geld dat niet als je ergens helemaal voor gaat! Blijkbaar zit er echt meer in mij dan ik zou durven beweren. Daarnaast zijn Kay en ik een perfect team. Het meeste legt hij in mijn handen omdat hij op mijn creativiteit vertrouwd en weet hoe leuk ik het vind maar er zijn ook taken die onder zijn verantwoordelijkheid vallen en stiekem vind ik dat best leuk en bijzonder!
Uiteindelijk doen we alles samen hoor maar globaal is er toch een taakverdeling.
We hebben nog steeds tijd zat! En soms moet ik mijn enthousiasme wel een beetje in de gaten houden. Er is globaal een planning wanneer we wat voor elkaar willen hebben en eigenlijk volgens die planning zou ik best een stap terug mogen doen. Zeker nu de feestzaal ook geregeld is en we dat toch wel als één van de belangrijkste punten zagen. Daar kun je immers niet eeuwig over doen als je je eerste keus ook daadwerkelijk binnen wil slepen. Maar verder...? Tijd genoeg. Maar het is zo leuk!
Als het van het enthousiasme af zou hangen dan trouwen we volgende week al. Ware het niet dat de gemeente het daar niet mee eens zou zijn. :-P Iets met ondertrouw enzo.
En stiekem vind ik de titel 'verloofde van...' helemaal niet vervelend. Dat wil ik nog wel even zijn!
Want ik schijn te stralen en dat is nooit verkeerd.
De laatste week staat het, op de feestzaal na, ook een beetje stil. Er zijn ook andere zaken in een mensenleven die belangrijk zijn. Zoals familie en vrienden. :-)
En afgelopen week was ik vooral bezig met kaarsjes branden, duimen en positief blijven. En dat allemaal voor Nyntha, Sam, Erik en de meiden.
Die stoere Nyntha die het toch maar even doorstaan heeft. Die vrolijke Nyntha met haar aanstekelijke lachje. Die slimme Nyntha die gewoon al een jaar is en elke week weer meer leert. (Ze kent warempel het woordje 'kijken' al zodra er een mobiele telefoon tevoorschijn komt ^_^)
Samantha en Erik, jullie mogen TROTS op haar zijn maar ook zeker op jullie zelf.
En dan de komende tijd. Nog genoeg in het vooruitzicht. Komend weekend genoeg op de planning. De zaterdag is lekker even voor Kay en mij en de zondag vertrekken we richting Groningen. Leuk hotelletje geboekt. En dan maandag de bruiloft van Tamara en Daniel. Vanuit de bruiloft rijden we door naar Almere om een nachtje bij Yvonne en Eric te blijven en om dinsdag Almere in te gaan.
Vervolgens heeft Kay de woensdag en donderdag ook nog vrij. Toch nog een mini vakantie. Lekker!
Maar nu is het nog even een paar dagen werken. En ik weet nog niet hoe ik de dagen ga vullen maar ik verzin wel iets. En ik heb vrijdag nog mijn dagje op de peuterspeelzaal waar we een uitstapje gaan maken met de kids. Altijd leuk!
Heerlijk om weer met die kleine kids te werken. Heb het echt wel gemist!
Ik voel me goed en realiseer me elke dag weer hoeveel geluk ik heb gehad! Kay, Quinn, (schoon)familie, vrienden en kennissen...het hele plaatje klopt!
Hier loopt alles nog helemaal op rolletjes! Na onze trip naar Londen is er alweer genoeg gebeurd. Ondertussen zijn we al meer dan een maand verloofd.
Het idee blijft geweldig, evenals het plannen van alles. Van iedereen krijg je dezelfde reacties 'geniet ervan!' en dat is ook daadwerkelijk wat je doet.
Er zijn van die fracties van secondes dat je even het idee hebt dat je zoiets helemaal niet kan! Er moet namelijk zoveel gebeuren en als iemand geregeld door vele bomen het bos niet meer ziet ben ik het wel! Maar blijkbaar geld dat niet als je ergens helemaal voor gaat! Blijkbaar zit er echt meer in mij dan ik zou durven beweren. Daarnaast zijn Kay en ik een perfect team. Het meeste legt hij in mijn handen omdat hij op mijn creativiteit vertrouwd en weet hoe leuk ik het vind maar er zijn ook taken die onder zijn verantwoordelijkheid vallen en stiekem vind ik dat best leuk en bijzonder!
Uiteindelijk doen we alles samen hoor maar globaal is er toch een taakverdeling.
We hebben nog steeds tijd zat! En soms moet ik mijn enthousiasme wel een beetje in de gaten houden. Er is globaal een planning wanneer we wat voor elkaar willen hebben en eigenlijk volgens die planning zou ik best een stap terug mogen doen. Zeker nu de feestzaal ook geregeld is en we dat toch wel als één van de belangrijkste punten zagen. Daar kun je immers niet eeuwig over doen als je je eerste keus ook daadwerkelijk binnen wil slepen. Maar verder...? Tijd genoeg. Maar het is zo leuk!
Als het van het enthousiasme af zou hangen dan trouwen we volgende week al. Ware het niet dat de gemeente het daar niet mee eens zou zijn. :-P Iets met ondertrouw enzo.
En stiekem vind ik de titel 'verloofde van...' helemaal niet vervelend. Dat wil ik nog wel even zijn!
Want ik schijn te stralen en dat is nooit verkeerd.
De laatste week staat het, op de feestzaal na, ook een beetje stil. Er zijn ook andere zaken in een mensenleven die belangrijk zijn. Zoals familie en vrienden. :-)
En afgelopen week was ik vooral bezig met kaarsjes branden, duimen en positief blijven. En dat allemaal voor Nyntha, Sam, Erik en de meiden.
Die stoere Nyntha die het toch maar even doorstaan heeft. Die vrolijke Nyntha met haar aanstekelijke lachje. Die slimme Nyntha die gewoon al een jaar is en elke week weer meer leert. (Ze kent warempel het woordje 'kijken' al zodra er een mobiele telefoon tevoorschijn komt ^_^)
Samantha en Erik, jullie mogen TROTS op haar zijn maar ook zeker op jullie zelf.
En dan de komende tijd. Nog genoeg in het vooruitzicht. Komend weekend genoeg op de planning. De zaterdag is lekker even voor Kay en mij en de zondag vertrekken we richting Groningen. Leuk hotelletje geboekt. En dan maandag de bruiloft van Tamara en Daniel. Vanuit de bruiloft rijden we door naar Almere om een nachtje bij Yvonne en Eric te blijven en om dinsdag Almere in te gaan.
Vervolgens heeft Kay de woensdag en donderdag ook nog vrij. Toch nog een mini vakantie. Lekker!
Maar nu is het nog even een paar dagen werken. En ik weet nog niet hoe ik de dagen ga vullen maar ik verzin wel iets. En ik heb vrijdag nog mijn dagje op de peuterspeelzaal waar we een uitstapje gaan maken met de kids. Altijd leuk!
Heerlijk om weer met die kleine kids te werken. Heb het echt wel gemist!
Ik voel me goed en realiseer me elke dag weer hoeveel geluk ik heb gehad! Kay, Quinn, (schoon)familie, vrienden en kennissen...het hele plaatje klopt!
dinsdag 10 juni 2014
London 2014
Afgelopen weekend was het zover! Het pinksterweekend. Nee voor ons geen roze pinkpop petjes maar een reis naar London! 3 Dagen lang. Zaterdagochtend vertrekken en maandagavond weer thuis.
Iets waar we enorm naar uitkeken en nu is het alweer voorbij. Zoals dat altijd met alles gaat. Je mag eigenlijk niet met je ogen knipperen want dan mis je het bijna. ;-)
Maar wat hebben we genoten! En wat waren we met een leuk gezelschap. 25 Man sterk (nouja en vrouwen natuurlijk ook! Er moet wel een beetje balans in blijven uiteraard!)
Ons avontuur begon zaterdagochtend. Om 7:00 werden we in Maastricht verwacht. VROEGGG!
Dus vrijdagavond lagen wij vroeg in bed! We wilden verstandig zijn. Maar daar is ook alles mee gezegd. Zowel Kay als ikzelf waren verre van moe en uiteindelijk was het nog veel te laat voordat we sliepen. Tja zoiets kun je niet afdwingen. Je kan je ogen eigenwijs dichtdoen maar als je nog niet moe bent val je niet in slaap.
Uiteindelijk konden we zaterdagochtend allebei de wekker wel wat aandoen toen ie afging. Godverdegodver.
Maar gelukkig hebben we beide ook niet heel veel moeite met opstaan en we wisten dat we het voor een goed doel deden.
Eenmaal in Maastricht (en compleet) gingen we de bus in op weg naar Brussel om onze reis te vervolgen met de eurostar die ons naar London bracht. Thank god want boottochtjes zijn niet aan mij besteed. Tenzij ik doodziek wil worden.
Om 13.00 Nederlandse tijd kwamen we aan in London. Maar de klok mocht weer een uur terug dus lokale aankomsttijd was 12.00. Ach doen we dat tijdstip gewoon nog een keertje over!
Maarja inchecken kan nog niet. Dus wat doe je dan? Je maakt gewoon met de bus een kleine sightseeing tour door de drukke straten van London. Jeutje wat een drukte!
Ik had eigenlijk helemaal geen beeld bij deze stad. Totaal geen idee wat te verwachten. Maar dit had ik helemaal niet zien aankomen. Het heeft een beetje iets weg van het outlet center in Roermond op een Duitse feestdag. Hutje mutje lopen en CHAOS!
Om kwart voor 2 kwamen we uit bij ons hotel.
De kamer was prachtig! Je voelt je even een klein kind in een speeltuin. Alles even checken. Alle deuren worden opengetrokken en leuke ontdekkingen worden gedaan.
Oeh luxe! En dat bed! Wow! Het was even heel vreemd om die avond zo ver van elkaar vandaan te liggen haha.
'S middags hadden we vrije tijd. Iedereen mocht gaan en staan waar hij/zij wilde en Kay en ik besloten een stuk te gaan wandelen. Even de omgeving verkennen en zelf ervaren hoe het is om in die mensenmassa op te gaan. Over ROTS en WATER gesproken...in London moet de ROTS overheersen. Iedereen loopt door elkaar heen, loopt je omver, wijken niet uit en zetten ineens recht voor je voeten de rem erop! Het is meedoen op die manier of geen meter vooruit komen. Het word nu hier in Nederland wel weer even wennen haha anders worden we straks als aso's gezien. ^_^
De wandeling was heerlijk. Je kijkt echt je ogen uit. We kwamen al snel uit bij de London eye! Een inmens groot reuzerad die je een mooie kijk over de stad geeft. Maar bij het zien van de wachtrij geven we dat idee meteen al op. No way dat we in die hitte in die rij gaan staan. Dan zijn we meteen de hele middag kwijt evenals het kleine beetje vocht wat nog in ons lijf zit.
Maar wat ziet het er gaaf uit. Dit is iets wat we toch echt even in mind houden. Als zich ergens de kans voordoet willen we er echt nog wel even in. We vestigen onze hoop op maandagochtend. Maar goed, nog even afwachten dus.
Uiteindelijk komen we uit bij een mooi park dat achter Buckingham Palace ligt.
Een park waar mens en dier (vogels, eenden, zwanen, pelikanen en eekhoorntjes) samenkomt.
De eekhoorntjes zijn niet bang en rennen letterlijk voor je voeten langs over het wandelpad. Veelal met stukje brood of andere lekkernijen tussen hun tandjes geklemd!
In het St.James parc houden we even een kleine pauze. Het is warm en benauwd. Dus geen overbodige luxe!
De middag vliegt om en we voegen ons allemaal weer bij elkaar. Tijd om te gaan eten en wel bij De hems. Een typisch Nederlandse eettent met de nodige hollandse vette hap. Helaas was het er enorm WARM binnen wat niet echt relaxed was. Ik had ondertussen al een lekker hoofdpijntje te pakken dus het was echt even acclimatiseren! Ook was het enorm druk en duurde het erg lang voordat we ons eten kregen. Helaas iets te lang en sloeg bij mij al snel de misselijkheid toe. Hoofdpijn, extreme hitte en een enorm hongergevoel is dan geen goede combinatie. Nee deze avond was niet helemaal geslaagd en ik was dan ook blij toen we weer buiten stonden.
De nacht ging ik dan ook niet echt lekker in en smorgens was het al niet veel beter. Ik had die avond ervoor echt te weinig gegeten en dat heeft me een waardeloze nacht opgeleverd.
Gelukkig was Kay zo lief om mij die eerste ochtend een ontbijtje op de kamer te brengen. Ik moest echt even in alle rust ontbijten want het zou waarschijnlijk een worsteling worden. Voelde me echt niet top. Maar ik wist dat het gebrek aan eten de oorzaak was dus ik moest wel.
Uiteindelijk voelde ik me na het ontbijt al een stuk beter en kon ik de dag gewoon vervolgen. Wat dus ook echt het plan was. Niet te lang bij stilstaan en doorgaan!
En blij toe! De bustour was echt de moeite waard. Werkelijk waar heel London door gegaan. En het weer wat prachtig! We konden lekker in het open gedeelte van de bus zitten. Heerlijk! Leuk om eens in zo'n typisch Engelse bus te zitten. ^_^
En wij dachten dat we al veel van de stad gezien hadden. Niet dus! Je kijkt echt je ogen uit.
Na deze tour hadden we weer vrije tijd. Nog wat door de stad gelopen en verder lekker rustig aan gedaan op de kamer. Lekker even onder de douche gesprongen want die was ook niet verkeerd. Lekker ruim en een regendouche.
Daarna was het alweer tijd voor het avondeten. Op naar Bella Italia! Erg lekker! Maar wel veel! We zaten allemaal bommetje vol!
Na het eten was het tijd om naar het theater te gaan. Wat een gave voorstelling!
En zo kwam ook deze dag tot een eind! Een stukje fijner dan de avond ervoor haha. Ik keek al uit naar ons bedje. Deze nacht zou gegarandeerd een stuk beter worden!
En dat was hij ook! De tweede ochtend begon goed en deze keer ging ik mee naar de ontbijtzaal. Toch een stuk gezelliger!
Na het ontbijt moesten we de koffer helemaal in gaan pakken en lang zaam aan uit gaan checken. Gelukkig mochten de koffers in het hotel blijven want we zouden immers pas rond kwart voor 3 uit London vertrekken.
Kay en ik hadden nog steeds the london eye in gedachte en dat idee lieten we niet los. We moesten het proberen! De weg er naartoe was al een stuk rustiger dan de dagen ervoor. Het was duidelijk dat het weekend voorbij was. Dat beloofde in ieder geval goeds.
En we hadden inderdaad het grote geluk dat er nog nauwelijks iets van een rij te zien was. Dus snel tickets gaan halen en binnen een half uur zaten we in the london eye. We hadden dit echt niet willen missen. Wow wat een uitzicht!
De rit duurde een half uur en rond half 11 stonden we weer met onze beide voeten op de grond.
Nu stond ons nog maar 1 ding te wachten. De primark vinden! He! Een primark in London kunnen we niet zomaar negeren! En stiekem waren we beide enorm blij dat we ons dan nog even konden omkleden want deze ochtend was zo benauwd dat we ons alweer helemaal vies voelden aan het einde van de ochtend. Dus hup de primark in en shoppen maar! Wow! Wat groot! En wat goedkoop. Beide slagen we en gaan opzoek naar een toilet om ons daar even om te kleden.
Dat doet een mens goed haha. Niks erger dan je smerig voelen en dan geen kans meer hebben om je om te kleden. Zo konden we uiteindelijk fris en fruitig in het park gaan zitten met een flink stokbroodje ham/kaas. En daar hebben we gezeten totdat het tijd was om richting het hotel te gaan en aan onze terugreis te beginnen!
Om kwart voor 3 vertrokken we met de bus naar het station! Op naar de eurostar en op naar Nederland! Tegen de tijd dat we aan de laatste busreis begonnen was iedereen behoorlijk gaar en werd het steeds rustiger. We werden nog getrakteerd op een gigantisch mooie zonsondergang! Wat een afsluiter van een geweldig weekend! Een weekend dat niemand van het gezelschap zal vergeten (gok ik)!
Ik wil dan ook kessels automobielen enorm bedanken voor deze gigantisch gave ervaring!
En hoewel het officieel niet zo was, was het ook een beetje een kers op de taart voor Kay en mij. Een mooie gelegenheid om onze verloving te vieren.
We hebben genoten!
Iedereen die mee was bedankt! Het was erg gezellig!
Iets waar we enorm naar uitkeken en nu is het alweer voorbij. Zoals dat altijd met alles gaat. Je mag eigenlijk niet met je ogen knipperen want dan mis je het bijna. ;-)
Maar wat hebben we genoten! En wat waren we met een leuk gezelschap. 25 Man sterk (nouja en vrouwen natuurlijk ook! Er moet wel een beetje balans in blijven uiteraard!)
Ons avontuur begon zaterdagochtend. Om 7:00 werden we in Maastricht verwacht. VROEGGG!
Dus vrijdagavond lagen wij vroeg in bed! We wilden verstandig zijn. Maar daar is ook alles mee gezegd. Zowel Kay als ikzelf waren verre van moe en uiteindelijk was het nog veel te laat voordat we sliepen. Tja zoiets kun je niet afdwingen. Je kan je ogen eigenwijs dichtdoen maar als je nog niet moe bent val je niet in slaap.
Uiteindelijk konden we zaterdagochtend allebei de wekker wel wat aandoen toen ie afging. Godverdegodver.
Maar gelukkig hebben we beide ook niet heel veel moeite met opstaan en we wisten dat we het voor een goed doel deden.
Eenmaal in Maastricht (en compleet) gingen we de bus in op weg naar Brussel om onze reis te vervolgen met de eurostar die ons naar London bracht. Thank god want boottochtjes zijn niet aan mij besteed. Tenzij ik doodziek wil worden.
Om 13.00 Nederlandse tijd kwamen we aan in London. Maar de klok mocht weer een uur terug dus lokale aankomsttijd was 12.00. Ach doen we dat tijdstip gewoon nog een keertje over!
Maarja inchecken kan nog niet. Dus wat doe je dan? Je maakt gewoon met de bus een kleine sightseeing tour door de drukke straten van London. Jeutje wat een drukte!
Ik had eigenlijk helemaal geen beeld bij deze stad. Totaal geen idee wat te verwachten. Maar dit had ik helemaal niet zien aankomen. Het heeft een beetje iets weg van het outlet center in Roermond op een Duitse feestdag. Hutje mutje lopen en CHAOS!
Om kwart voor 2 kwamen we uit bij ons hotel.
Oeh luxe! En dat bed! Wow! Het was even heel vreemd om die avond zo ver van elkaar vandaan te liggen haha.
'S middags hadden we vrije tijd. Iedereen mocht gaan en staan waar hij/zij wilde en Kay en ik besloten een stuk te gaan wandelen. Even de omgeving verkennen en zelf ervaren hoe het is om in die mensenmassa op te gaan. Over ROTS en WATER gesproken...in London moet de ROTS overheersen. Iedereen loopt door elkaar heen, loopt je omver, wijken niet uit en zetten ineens recht voor je voeten de rem erop! Het is meedoen op die manier of geen meter vooruit komen. Het word nu hier in Nederland wel weer even wennen haha anders worden we straks als aso's gezien. ^_^
De wandeling was heerlijk. Je kijkt echt je ogen uit. We kwamen al snel uit bij de London eye! Een inmens groot reuzerad die je een mooie kijk over de stad geeft. Maar bij het zien van de wachtrij geven we dat idee meteen al op. No way dat we in die hitte in die rij gaan staan. Dan zijn we meteen de hele middag kwijt evenals het kleine beetje vocht wat nog in ons lijf zit.
Maar wat ziet het er gaaf uit. Dit is iets wat we toch echt even in mind houden. Als zich ergens de kans voordoet willen we er echt nog wel even in. We vestigen onze hoop op maandagochtend. Maar goed, nog even afwachten dus.
Uiteindelijk komen we uit bij een mooi park dat achter Buckingham Palace ligt.
Een park waar mens en dier (vogels, eenden, zwanen, pelikanen en eekhoorntjes) samenkomt.
De eekhoorntjes zijn niet bang en rennen letterlijk voor je voeten langs over het wandelpad. Veelal met stukje brood of andere lekkernijen tussen hun tandjes geklemd!
In het St.James parc houden we even een kleine pauze. Het is warm en benauwd. Dus geen overbodige luxe!
 |
| The london eye |
 |
| Buckingham palace |
De middag vliegt om en we voegen ons allemaal weer bij elkaar. Tijd om te gaan eten en wel bij De hems. Een typisch Nederlandse eettent met de nodige hollandse vette hap. Helaas was het er enorm WARM binnen wat niet echt relaxed was. Ik had ondertussen al een lekker hoofdpijntje te pakken dus het was echt even acclimatiseren! Ook was het enorm druk en duurde het erg lang voordat we ons eten kregen. Helaas iets te lang en sloeg bij mij al snel de misselijkheid toe. Hoofdpijn, extreme hitte en een enorm hongergevoel is dan geen goede combinatie. Nee deze avond was niet helemaal geslaagd en ik was dan ook blij toen we weer buiten stonden.
De nacht ging ik dan ook niet echt lekker in en smorgens was het al niet veel beter. Ik had die avond ervoor echt te weinig gegeten en dat heeft me een waardeloze nacht opgeleverd.
Gelukkig was Kay zo lief om mij die eerste ochtend een ontbijtje op de kamer te brengen. Ik moest echt even in alle rust ontbijten want het zou waarschijnlijk een worsteling worden. Voelde me echt niet top. Maar ik wist dat het gebrek aan eten de oorzaak was dus ik moest wel.
Uiteindelijk voelde ik me na het ontbijt al een stuk beter en kon ik de dag gewoon vervolgen. Wat dus ook echt het plan was. Niet te lang bij stilstaan en doorgaan!
En blij toe! De bustour was echt de moeite waard. Werkelijk waar heel London door gegaan. En het weer wat prachtig! We konden lekker in het open gedeelte van de bus zitten. Heerlijk! Leuk om eens in zo'n typisch Engelse bus te zitten. ^_^
En wij dachten dat we al veel van de stad gezien hadden. Niet dus! Je kijkt echt je ogen uit.
Na deze tour hadden we weer vrije tijd. Nog wat door de stad gelopen en verder lekker rustig aan gedaan op de kamer. Lekker even onder de douche gesprongen want die was ook niet verkeerd. Lekker ruim en een regendouche.
Daarna was het alweer tijd voor het avondeten. Op naar Bella Italia! Erg lekker! Maar wel veel! We zaten allemaal bommetje vol!
Na het eten was het tijd om naar het theater te gaan. Wat een gave voorstelling!
En dat was hij ook! De tweede ochtend begon goed en deze keer ging ik mee naar de ontbijtzaal. Toch een stuk gezelliger!
Na het ontbijt moesten we de koffer helemaal in gaan pakken en lang zaam aan uit gaan checken. Gelukkig mochten de koffers in het hotel blijven want we zouden immers pas rond kwart voor 3 uit London vertrekken.
Kay en ik hadden nog steeds the london eye in gedachte en dat idee lieten we niet los. We moesten het proberen! De weg er naartoe was al een stuk rustiger dan de dagen ervoor. Het was duidelijk dat het weekend voorbij was. Dat beloofde in ieder geval goeds.
En we hadden inderdaad het grote geluk dat er nog nauwelijks iets van een rij te zien was. Dus snel tickets gaan halen en binnen een half uur zaten we in the london eye. We hadden dit echt niet willen missen. Wow wat een uitzicht!
Nu stond ons nog maar 1 ding te wachten. De primark vinden! He! Een primark in London kunnen we niet zomaar negeren! En stiekem waren we beide enorm blij dat we ons dan nog even konden omkleden want deze ochtend was zo benauwd dat we ons alweer helemaal vies voelden aan het einde van de ochtend. Dus hup de primark in en shoppen maar! Wow! Wat groot! En wat goedkoop. Beide slagen we en gaan opzoek naar een toilet om ons daar even om te kleden.
Dat doet een mens goed haha. Niks erger dan je smerig voelen en dan geen kans meer hebben om je om te kleden. Zo konden we uiteindelijk fris en fruitig in het park gaan zitten met een flink stokbroodje ham/kaas. En daar hebben we gezeten totdat het tijd was om richting het hotel te gaan en aan onze terugreis te beginnen!
Om kwart voor 3 vertrokken we met de bus naar het station! Op naar de eurostar en op naar Nederland! Tegen de tijd dat we aan de laatste busreis begonnen was iedereen behoorlijk gaar en werd het steeds rustiger. We werden nog getrakteerd op een gigantisch mooie zonsondergang! Wat een afsluiter van een geweldig weekend! Een weekend dat niemand van het gezelschap zal vergeten (gok ik)!
Ik wil dan ook kessels automobielen enorm bedanken voor deze gigantisch gave ervaring!
En hoewel het officieel niet zo was, was het ook een beetje een kers op de taart voor Kay en mij. Een mooie gelegenheid om onze verloving te vieren.
We hebben genoten!
Iedereen die mee was bedankt! Het was erg gezellig!
vrijdag 30 mei 2014
Once upon a time
Ik spring even terug in de tijd. Hoe leerden Kay en ik elkaar nou echt kennen? Wat hield ons bezig? En wat is er allemaal gebeurd?
Once upon a time...
...Ooit leerden wij elkaar kennen in groep 3 van de basisschool.
Hij het schattig en ielig ventje met een ontzettend lief rond brilletje. Jonge Kay.
Ik het verlegen en hoogblonde meisje met een ontzettend wit snoetje. Jonge Tanja.
Contact tussen ons was er niet. Jongens en meiden gaat buiten schooltijd toch niet met elkaar om? Yuk! Echt niet! ;-) Hij zijn vriendjes, ik mijn vriendinnetjes.
2 Jaar gingen voorbij. We gingen van juf Riek naar Meneer Aerts. Wat een vooruitgang. :-P
Kay en ik waren nog steeds niet meer dan klasgenootjes. We deelden een klassenfoto (met nog zo'n 25 andere kinderen) maar dat was het dan ook wel.
Vanaf het moment dat mijn moeder echter op Kyra en Kay ging oppassen moest ik ineens een heel stuk meer met dit jongetje delen. En hoewel dat idee mij vooraf niet aanstond als 8/9-jarige viel het uiteindelijk reuze mee en bleken we de grootste lol te kunnen maken met elkaar.
De meeste tijd brachten we samen door voor (achter) de super nintendo. Kay speelde donkey kong en ik keek toe. Dag na dag, week na week.
En ondertussen hadden zowel Kay als ik een zus die ons maar wat graag deden plagen. Jaja Kyra en Inge waren een goed team. ^_^
Kay en ik herinneren ons beide nog heel goed hoe we samen in het kattenhok in onze garage opgesloten (!!!) werden door onze geliefde zusters ( :-P ) en er pas uit mochten als we elkaar een kusje gaven.
Toen vonden we dat niet echt leuk maar tegenwoordig denken we er aan terug met een grote grijns.
Je zal maar een oudere zus hebben. (En dat in tweevoud).
Jaren lang brachten we met elkaar door met zn viertjes. Kyra en Kay, Inge en ik. Altijd gezellig.
Tot daar het moment kwam dat oppassen niet meer nodig was. We werden allemaal ouder en de middelbare school was een feit. En dit is het punt dat Kay en ik elkaar uit het oog verloren.
We waren (gok ik) beide 12 jaar toen we elkaar voor het laatst zagen.
Zo'n 12 a 13 jaar lang zagen en hoorden we niks meer van elkaar. Terwijl van beide kanten (blijkt achteraf) geregeld aan elkaar gedacht werd.
'Hoe zal het zijn met...' 'Waar zal hij/zij nu wonen?'
Beide nieuwsgierig maar beide geen stappen ondernemen. Want ja, het is ook al zo lang geleden!
Ik persoonlijk heb als oudere tiener wel eens gefantaseerd over een toekomst met Kay. Was dan nog zelf in gedachte aan het grappen hoe het zou zijn als ik hem op een dag tegen zou komen en we dan samen verder zouden gaan.
Maar deze gedachte werd ook altijd weer weggelachen door mezelf want waar ik ook zocht op internet -Kay Princen- was onvindbaar.
Zijn zus Kyra kon ik echter wel vinden maar vond het raar om haar te benaderen. Wat zouden ze wel niet denken en wie weet wilde Kay geen contact meer.
Dus nee, toch maar niet.
En zo gingen er wederom jaren voorbij. TOTDAT facebook!
Lang leven facebook!
Ik weet het nog goed. Het was eind december 2012.
Ik vond Kay! Maar tjee...wow...een volwassen Kay. MET baard. WTF?!
Enige tijd staarde ik naar zijn foto. Damn! Das vreemd. :-P
Ik twijfelde nog steeds wat ik moest doen. Wel of niet een volgverzoek sturen.
WEL - NIET - WEL - NIET - WEL - NIET
Ik heb een half uur wat lopen ijsberen. Het pijltje van de muis op de button. Klaar om te klikken. En na dat half uur heb ik serieus een ram op mijn mousepad gegeven. *bloos*
Wie niet waagt, die niet wint...Toch?
In het ergste geval zou hij me glashard negeren.
Dat gebeurde niet. In tegendeel. Contact werd weer gelegd, de eerste date volgde al vrij snel en wat was het bijzonder om voor het eerst in 12 jaar oog in oog te staan met de volwassen versies van elkaar.
In februari van 2013 was onze relatie een feit, in mei verhuisde Kay terug naar Roermond, in september konden we eindelijk officieel gaan samenwonen en dit jaar hebben we ons op 28 mei verloofd!
Onze geschiedenis begon op de basisschool en met een overdosis aan donkey kong ^_^ en we zijn nu beland op het punt waarop we 27 en 26 jaar zijn en volgend jaar in het huwelijksbootje zullen stappen.
Who would have thought zo'n 20 jaar geleden!
Verder worden we oom en tante van een (ongetwijfeld) prachtig kindje. Een neefje of nichtje. Hoe bijzonder! Kyra is nu zo'n 13,5e week zwanger.
Het blijft allemaal zo ontzettend bijzonder en ik kon niet gelukkiger zijn dan wat ik nu ben.
Niet veel mensen kunnen zo ver terug gaan in de tijd. Een tijd die ze samen met de liefde van hun leven hebben mogen delen.
Kay en ik kunnen letterlijk gesprekken voeren waar 'weet je nog toen...' de hoofdrol in speelt. We delen een verleden. Maar we delen ook het heden en de toekomst zal daar geen uitzondering op zijn!
Once upon a time...
...Ooit leerden wij elkaar kennen in groep 3 van de basisschool.
Hij het schattig en ielig ventje met een ontzettend lief rond brilletje. Jonge Kay.
Ik het verlegen en hoogblonde meisje met een ontzettend wit snoetje. Jonge Tanja.
Contact tussen ons was er niet. Jongens en meiden gaat buiten schooltijd toch niet met elkaar om? Yuk! Echt niet! ;-) Hij zijn vriendjes, ik mijn vriendinnetjes.
2 Jaar gingen voorbij. We gingen van juf Riek naar Meneer Aerts. Wat een vooruitgang. :-P
Kay en ik waren nog steeds niet meer dan klasgenootjes. We deelden een klassenfoto (met nog zo'n 25 andere kinderen) maar dat was het dan ook wel.
Vanaf het moment dat mijn moeder echter op Kyra en Kay ging oppassen moest ik ineens een heel stuk meer met dit jongetje delen. En hoewel dat idee mij vooraf niet aanstond als 8/9-jarige viel het uiteindelijk reuze mee en bleken we de grootste lol te kunnen maken met elkaar.
De meeste tijd brachten we samen door voor (achter) de super nintendo. Kay speelde donkey kong en ik keek toe. Dag na dag, week na week.
En ondertussen hadden zowel Kay als ik een zus die ons maar wat graag deden plagen. Jaja Kyra en Inge waren een goed team. ^_^
Kay en ik herinneren ons beide nog heel goed hoe we samen in het kattenhok in onze garage opgesloten (!!!) werden door onze geliefde zusters ( :-P ) en er pas uit mochten als we elkaar een kusje gaven.
Toen vonden we dat niet echt leuk maar tegenwoordig denken we er aan terug met een grote grijns.
Je zal maar een oudere zus hebben. (En dat in tweevoud).
Jaren lang brachten we met elkaar door met zn viertjes. Kyra en Kay, Inge en ik. Altijd gezellig.
Tot daar het moment kwam dat oppassen niet meer nodig was. We werden allemaal ouder en de middelbare school was een feit. En dit is het punt dat Kay en ik elkaar uit het oog verloren.
We waren (gok ik) beide 12 jaar toen we elkaar voor het laatst zagen.
Zo'n 12 a 13 jaar lang zagen en hoorden we niks meer van elkaar. Terwijl van beide kanten (blijkt achteraf) geregeld aan elkaar gedacht werd.
'Hoe zal het zijn met...' 'Waar zal hij/zij nu wonen?'
Beide nieuwsgierig maar beide geen stappen ondernemen. Want ja, het is ook al zo lang geleden!
Ik persoonlijk heb als oudere tiener wel eens gefantaseerd over een toekomst met Kay. Was dan nog zelf in gedachte aan het grappen hoe het zou zijn als ik hem op een dag tegen zou komen en we dan samen verder zouden gaan.
Maar deze gedachte werd ook altijd weer weggelachen door mezelf want waar ik ook zocht op internet -Kay Princen- was onvindbaar.
Zijn zus Kyra kon ik echter wel vinden maar vond het raar om haar te benaderen. Wat zouden ze wel niet denken en wie weet wilde Kay geen contact meer.
Dus nee, toch maar niet.
En zo gingen er wederom jaren voorbij. TOTDAT facebook!
Lang leven facebook!
Ik weet het nog goed. Het was eind december 2012.
Ik vond Kay! Maar tjee...wow...een volwassen Kay. MET baard. WTF?!
Enige tijd staarde ik naar zijn foto. Damn! Das vreemd. :-P
Ik twijfelde nog steeds wat ik moest doen. Wel of niet een volgverzoek sturen.
WEL - NIET - WEL - NIET - WEL - NIET
Ik heb een half uur wat lopen ijsberen. Het pijltje van de muis op de button. Klaar om te klikken. En na dat half uur heb ik serieus een ram op mijn mousepad gegeven. *bloos*
Wie niet waagt, die niet wint...Toch?
In het ergste geval zou hij me glashard negeren.
Dat gebeurde niet. In tegendeel. Contact werd weer gelegd, de eerste date volgde al vrij snel en wat was het bijzonder om voor het eerst in 12 jaar oog in oog te staan met de volwassen versies van elkaar.
In februari van 2013 was onze relatie een feit, in mei verhuisde Kay terug naar Roermond, in september konden we eindelijk officieel gaan samenwonen en dit jaar hebben we ons op 28 mei verloofd!
Onze geschiedenis begon op de basisschool en met een overdosis aan donkey kong ^_^ en we zijn nu beland op het punt waarop we 27 en 26 jaar zijn en volgend jaar in het huwelijksbootje zullen stappen.
Who would have thought zo'n 20 jaar geleden!
Verder worden we oom en tante van een (ongetwijfeld) prachtig kindje. Een neefje of nichtje. Hoe bijzonder! Kyra is nu zo'n 13,5e week zwanger.
Het blijft allemaal zo ontzettend bijzonder en ik kon niet gelukkiger zijn dan wat ik nu ben.
Niet veel mensen kunnen zo ver terug gaan in de tijd. Een tijd die ze samen met de liefde van hun leven hebben mogen delen.
Kay en ik kunnen letterlijk gesprekken voeren waar 'weet je nog toen...' de hoofdrol in speelt. We delen een verleden. Maar we delen ook het heden en de toekomst zal daar geen uitzondering op zijn!
donderdag 29 mei 2014
Oja *lampje* bloggen
Ik zou haast vergeten dat ik ooit, in een iets grijzig verleden, veel schreef. Helaas was ik het even kwijt en leed ik zogezegd aan het bekende 'writers-block'.
Soms wil het gewoon echt niet je vingers uitkomen en leid dat tot grote frustratie. Want eerder lukte het toch wel? Dus dan krijg het je het welbekende LAAT OOK MAAR!
Datzelfde probleem ervaar ik met tekenen trouwens. Ik ben geen 'artist' maar ik weet dat ik het wel een beetje in me heb. Althans ooit in een redelijk grijs verleden toverde ik zo een aantal mooie tekeningen uit een simpel grijs potloodje.
2 Dingen waar ik met hart en ziel aan kon werken maar die me beide tijdelijk ontnomen werden.
Totdat mijn schoonvader gister ineens over mijn blog sprak. En ik zo'n 'verrek ja!' momentje had. En dat Kay in mijn tekenbox een tekening van een uiltje zag en vroeg 'hej! Ben je weer aan het tekenen?!'
Waarop ik (helaas) moest antwoorden dat dat uiltje al van een hele tijd geleden is maar toevallig bovenop is komen te liggen nadat ik een deel van de bende van 5 van Sam en Erik kleurspulletjes heb gegeven toen ze hier waren.
Soms kun je iets waarin je veel tijd stak 'ineens' niet meer. Wellicht dat daar deels ook mijn perfectionisme ligt. En de drang om steeds beter te moeten zijn en daardoor de lat te hoog leggen.
Wat natuurlijk jammer is want daardoor verpest ik het voor mezelf.
Ik hoef niet perfect te zijn. Ben ik niet, was ik niet en zal ik ook nooit worden.
Vandaar dat ik langzaam aan maar weer eens een beginnetje gaan maken. En wel met deze blog.
Want tussen alle blogs die tot nu toe hier verschenen zijn en die toch wel veel van de gebeurtenissen in ons leventje vrijgeven kan ik 28-05-2014 natuurlijk niet zomaar ongeschreven voorbij laten gaan.
Een dag die voor mij niet anders zou worden als elke doordeweekse dag. Maar had ik dat even goed mis. ;-)
De middag waarop Kay voor mij op zijn knieen ging en me DE vraag stelde waar ik zonder twijfel volmondig JA op kon antwoorden.
Een vraag (en antwoord) die ons vanaf dat moment verloofd maakte. En die het begin zou zijn van een mooi (dik) jaar van voorbereidingen.
Er zal veel op ons pad komen, er zal veel geregeld moeten worden. Maar we kijken er naar uit. Globaal hebben we natuurlijk wel een beeld voor ons. Wat we graag willen en wat absoluut niet. Maar dat komt met de tijd allemaal! Voor nu even is het vooral genieten. Genieten van het idee. En genieten van de herinnering aan gister. Want wat was het bijzonder!
Ik straal nog steeds en blijf dat nog wel even doen.
Volgend jaar gaan we trouwen! TROUWEN!
En morgen? Wie weet duik ik morgen mijn box met tekenspulletjes weer eens in.
Soms wil het gewoon echt niet je vingers uitkomen en leid dat tot grote frustratie. Want eerder lukte het toch wel? Dus dan krijg het je het welbekende LAAT OOK MAAR!
Datzelfde probleem ervaar ik met tekenen trouwens. Ik ben geen 'artist' maar ik weet dat ik het wel een beetje in me heb. Althans ooit in een redelijk grijs verleden toverde ik zo een aantal mooie tekeningen uit een simpel grijs potloodje.
2 Dingen waar ik met hart en ziel aan kon werken maar die me beide tijdelijk ontnomen werden.
Totdat mijn schoonvader gister ineens over mijn blog sprak. En ik zo'n 'verrek ja!' momentje had. En dat Kay in mijn tekenbox een tekening van een uiltje zag en vroeg 'hej! Ben je weer aan het tekenen?!'
Waarop ik (helaas) moest antwoorden dat dat uiltje al van een hele tijd geleden is maar toevallig bovenop is komen te liggen nadat ik een deel van de bende van 5 van Sam en Erik kleurspulletjes heb gegeven toen ze hier waren.
Soms kun je iets waarin je veel tijd stak 'ineens' niet meer. Wellicht dat daar deels ook mijn perfectionisme ligt. En de drang om steeds beter te moeten zijn en daardoor de lat te hoog leggen.
Wat natuurlijk jammer is want daardoor verpest ik het voor mezelf.
Ik hoef niet perfect te zijn. Ben ik niet, was ik niet en zal ik ook nooit worden.
Vandaar dat ik langzaam aan maar weer eens een beginnetje gaan maken. En wel met deze blog.
Want tussen alle blogs die tot nu toe hier verschenen zijn en die toch wel veel van de gebeurtenissen in ons leventje vrijgeven kan ik 28-05-2014 natuurlijk niet zomaar ongeschreven voorbij laten gaan.
Een dag die voor mij niet anders zou worden als elke doordeweekse dag. Maar had ik dat even goed mis. ;-)
De middag waarop Kay voor mij op zijn knieen ging en me DE vraag stelde waar ik zonder twijfel volmondig JA op kon antwoorden.
Een vraag (en antwoord) die ons vanaf dat moment verloofd maakte. En die het begin zou zijn van een mooi (dik) jaar van voorbereidingen.
Er zal veel op ons pad komen, er zal veel geregeld moeten worden. Maar we kijken er naar uit. Globaal hebben we natuurlijk wel een beeld voor ons. Wat we graag willen en wat absoluut niet. Maar dat komt met de tijd allemaal! Voor nu even is het vooral genieten. Genieten van het idee. En genieten van de herinnering aan gister. Want wat was het bijzonder!
Ik straal nog steeds en blijf dat nog wel even doen.
Volgend jaar gaan we trouwen! TROUWEN!
En morgen? Wie weet duik ik morgen mijn box met tekenspulletjes weer eens in.
donderdag 10 april 2014
Updeetje
Daar zit ik dan. In mijn eentje op de bank. 10 voor 2 's middags op deze donderdag. Links van me ligt een fleecedeken helemaal verfrommeld. Daarnaast (op de grond) ligt Quinn met zn kontje in de lucht op zijn bot te knagen. (Dacht dat dat de speelhouding was?!) Het ziet er aardig comfortabel uit. Zal dus wel gewoon lekker liggen. Voor Quinn ligt de grijze handdoek. Net zo verfrommeld als de fleecedeken. Ik heb wel zo'n vermoeden door wie dat komt. Aan mijn rechterkant ligt ook een handdoek. Eentje met een kat er op. Die kocht ik JAREN geleden in Blanes. Heeft al maanden onder het kleine witte tafeltje gelegen zodat Quinns balletje er niet onder zou rollen en wij 10x op de knieeen konden gaan zitten om het er weer onderuit te halen. *Zucht*
Je hebt niet eens 3x nodig om te raden waarom die handdoek daar ligt en wie daar verantwoordelijk voor is.
Quinn is er een rotzooi van aan het maken. Maar ik vind het niet erg. Een huis mag in geleefd worden toch? En afgezien daarvan ben ik wat energielevel betreft nog niet heel veel waard dus ben nu nog even liever lui dan moe. Hej ik ben in ieder geval eerlijk. ;-)
Hier gaat alles zijn gangetje verder. Het is even wennen nu Kay weer fulltime aan het werk is en het huis daardoor een heeeeeeeel stuk leger is. Vorige week had ik het er wel moeilijk mee hoor. Kon mijn draai totaal niet vinden. Dag 1 ging prima. Dag 2 een stuk minder. Mijn hemel ik was even vergeten hoe alleen zijn ook alweer voelt.
Het bracht even herinneringen terug waar ik juist liever niet aan terug dacht. Maar ik wist mezelf aardig snel weer naar de realiteit te brengen. Dat mijn leven nu in de verste verte niet lijkt op mijn leven van een dik jaar terug! Ik ben veel sterker now a days.
Ik begin zowaar een toekomst voor mij te zien in plaats van een verleden.
Zo af en toe is het best leuk om over 'later' na te denken. Tijd gaat snel, veel dingen veranderen. Als iemand mij in 2011 had verteld hoe mijn leven er in 2014 uit zou zien had ik diegene heel hard uitgelachen.
Ik heb Kay, samen hebben wij Quinn en een leuk appartementje en een aantal mooie dromen die we ooit, het zij op kort termijn of over een tijd pas, waar gaan maken.
Ik ben gelukkig. Ik zou echt werkelijk waar geen ander leven willen hebben dan het leven wat ik nu heb. Soms ben ik iets TE enthousiast en loop ik te hard van stapel. Maar ik zie niet in waarom daar iets mis mee zou zijn. Het is niet erg om iets heel graag te willen. Het houd je dromen levendig.
Tijd om deze blog af te gaan sluiten en lekker naar buiten te gaan met ons ventje. De zon schijnt. In de verte ziet mijn oog echter een aantal hele smerige wolken. Mocht daar nog wat uit gaan komen ben ik dat tenminste voor geweest. Zonnestraaltjes, here we come!
Je hebt niet eens 3x nodig om te raden waarom die handdoek daar ligt en wie daar verantwoordelijk voor is.
Quinn is er een rotzooi van aan het maken. Maar ik vind het niet erg. Een huis mag in geleefd worden toch? En afgezien daarvan ben ik wat energielevel betreft nog niet heel veel waard dus ben nu nog even liever lui dan moe. Hej ik ben in ieder geval eerlijk. ;-)
Hier gaat alles zijn gangetje verder. Het is even wennen nu Kay weer fulltime aan het werk is en het huis daardoor een heeeeeeeel stuk leger is. Vorige week had ik het er wel moeilijk mee hoor. Kon mijn draai totaal niet vinden. Dag 1 ging prima. Dag 2 een stuk minder. Mijn hemel ik was even vergeten hoe alleen zijn ook alweer voelt.
Het bracht even herinneringen terug waar ik juist liever niet aan terug dacht. Maar ik wist mezelf aardig snel weer naar de realiteit te brengen. Dat mijn leven nu in de verste verte niet lijkt op mijn leven van een dik jaar terug! Ik ben veel sterker now a days.
Ik begin zowaar een toekomst voor mij te zien in plaats van een verleden.
Zo af en toe is het best leuk om over 'later' na te denken. Tijd gaat snel, veel dingen veranderen. Als iemand mij in 2011 had verteld hoe mijn leven er in 2014 uit zou zien had ik diegene heel hard uitgelachen.
Ik heb Kay, samen hebben wij Quinn en een leuk appartementje en een aantal mooie dromen die we ooit, het zij op kort termijn of over een tijd pas, waar gaan maken.
Ik ben gelukkig. Ik zou echt werkelijk waar geen ander leven willen hebben dan het leven wat ik nu heb. Soms ben ik iets TE enthousiast en loop ik te hard van stapel. Maar ik zie niet in waarom daar iets mis mee zou zijn. Het is niet erg om iets heel graag te willen. Het houd je dromen levendig.
Tijd om deze blog af te gaan sluiten en lekker naar buiten te gaan met ons ventje. De zon schijnt. In de verte ziet mijn oog echter een aantal hele smerige wolken. Mocht daar nog wat uit gaan komen ben ik dat tenminste voor geweest. Zonnestraaltjes, here we come!
Abonneren op:
Posts (Atom)