She's really really really a woman!

Je voelt je rot. Niet zomaar rot, maar extreem rot. Kun je 2 dingen doen. Of je bind een steen om je enkel en springt in de eerste de beste put. Ben je lekker snel beneden...blijf je daar in het donker zitten en verder zie je wel wat er met je leven gaat gebeuren...OF je raapt je bij een, gaat de deur uit en ziet wel waar je uitkomt. Je begint te lopen, de zon doet goed haar best, de muziek staat op volume AU maar dat is alleen maar lekker en gaan met die banaan. Het is druk in de stad.
Zo te zien profiteert iedereen van dit weertje. Geef ze eens ongelijk!
Mijn missie deze middag? Geld over de balk smijten. Geld wat ik eigenlijk niet heb maar dat kan me geen ene flikker schelen!
Ik loop als eerste de v&d binnen. Hebben ze een hele leuke oranje afdeling. En hoewel ik heel hard heb geroepen dat ik er niks voor ga kopen kan ik het toch niet laten. Wil morgen het EK in stijl kijken en ben toch overstag gegaan!
Ik ben geslaagd! Wat ik heb gekocht? Hou de foto's maar in de gaten die morgen gemaakt gaan worden. Heb al gelezen dat de foto camera klaar gelegd is dusse...dat komt allemaal vanzelf wel aan het licht.
Na de v&d naar de c&a gehobbelt. Gister ook al even geweest en het schattigste spijkerrokje gezien. Gister nog getwijfelt of ik hem zou kopen en vandaag de knoop doorgehakt.
Ik ben met geld aant smijten dus waarom zou ik twijfelen?

Ka-ching...op naar de volgende winkel. Laat dat nou even handig uitkomen. De directe overburen van de c&a??? De schoenenreus. Lekker makkelijk. Ook daar slaag ik en guess what??! SHE FUCKING DID IT! Ik heb mn schoenen met immens hoge hakken gekocht. Geen flauw idee waarom, ook geen idee wanneer ik die in hemelsnaam aan moet doen maar met 50% korting en een toch wel gave look kon ik ze niet laten staan. *Verliefd*
Wil ik best even met jullie delen...;-)

Daarna richting de hema gelopen. Nog wat kleine hebbedingetjes gehaald en wat te eten voor vanavond. En toen? Toen had ik best wel een zware tas aan mn arm hangen. Terug naar huis gegaan, alles gedropt en weer op pad.
Ik had geen flauw idee waar ik naartoe zou gaan. Als ik maar niet thuis zou zijn. Ik ben gaan lopen, op de automatische piloot. Die bracht me naar de vijvers bij de kerkeveldlaan. Om de één of andere reden word ik altijd naar die plek toe getrokken. En tja niet zo heel gek als dit je zicht is dan:

Ik weet niet hoelang ik daar heb gezeten maar volgens mij best wel lang. In mijn eigen droomwereldje. Veel nagedacht en tot bepaalde conclusies gekomen.
Life sucks...best wel vaak, kan er over gaan liegen maar in mijn beleving is dat nou eenmaal zo. Reden daarvan ben ikzelf. Als ik momenteel met iemand in de knoop zit dan is het wel met mijzelf.
MAARRRR het leven is ook mooi! En hoe?!!!! En dat weegt net even iets zwaarder! Hij is net even iets vaker mooi dan dat ie suckt en dat besef ik me maar al te goed!
Mijn bankrekening is niet zo happy met vandaag. Tanja des te meer!
En als ik dit zo vol weet te houden en mezelf kan verslaan met de tijd dan weet ik zeker dat die 'best wel vaak' gegarandeerd een 'bijna nooit!' word.
I'm on my way! I am alive! En zoals Celine zingt: 'I can't wait for the rest of my life!' Bring it on!

Eindig ik deze blog even met wat fotootjes. Met mn foontje op pad gaan betekend meestal wel veel foto's maken...en heb er maar 1 woord voor: BE-AU-TI-FUL

Op naar morgen! Ik heb dr zin in!

Liefs Tan

It's been a year...again

...

Een jaar geleden alweer. Vandaag is het weer een dag waarop
ik met mijn gedachten heel even stil sta bij vorig jaar.
Niet de eerste keer dit jaar en ook zeker niet de laatste keer.
Vorig jaar was zo roerig, het leek niet op te houden.
Maar de tijd gaat door. Minuten worden uren en uren worden een dag.
Dagen veranderen op hun beurt weer in weken en maanden en zo ben je
ineens een jaar verder.
Tijd vliegt, de tijd gaat door. Maar vergeten zul je het nooit.
Vandaag, de dag waarop de wereld even stil stond rond het middaguur.
De maasbrug veranderde voor enige tijd in een horrorfilm.
Een ongeluk met een motor, dodelijk. Weer een jong iemand overleden.
Brrr krijg er weer de rillingen van. Het leven is zo oneerlijk.
Begrijpen zul je het nooit.
Het hele jaar 2011 zal ik nooit begrijpen.
Een jaar na dato nog steeds niet. Onbegrip overheerst nog steeds.
Boosheid is mij ook niet onbekend. Zou nog steeds willen schreeuwen,
gillen, krijssen. Als dat zou helpen...
Dat doet het echter niet dus waarom zou ik er energie aan verspillen.
Wat ik wel doe vandaag? Aan Joy denken, en aan zijn familie.
Die al een jaar zonder hem moeten doorgaan.
Joy deed zijn naam eer aan. Levensgenieter was hij.
Helaas mocht hij dat maar 20 jaar doen. Genieten van het leven.
En op het moment dat ik dit schrijf besef ik me eens te meer
dat ik zou willen dat ik wat meer zou genieten.
Het leven kan ieder moment eindigen. Een enge gedachten maar
het is wel de realiteit. Soms heeft het maar 1 seconde nodig.
En met een brok in mijn keel, 2 waterige ogen en een knoop in
mijn maag is hij in mijn gedachten en beloof ik bij deze plechtig
dat ik uit het leven ga halen wat er in zit!
En met deze belofte en mijn blik naar boven gericht, naar alle waardevolle mensen
waar we vorig jaar afscheid van moesten nemen, eindig ik deze blog.
Always in our memories!

It's my life!

What keeps me going :-)
Nieuw filmpje, werd wel weer eens tijd!

Passie en piemelbloemen, zon, terras en dat alles in goed gezelschap!

Het is 24 mei, Donderdag om precies te zijn. De dag dat de boekpresentatie van passie en piemelbloemen plaatsvind. HET boek van 2012. Geschreven door 2 geweldig gezellige en aardige dames. Sylvia Beugelsdijk en Ilse Annegarn!
Vol goede moed sprak ik met Sam af om elkaar te meeten bij het treinstation in Venlo! Zij vanuit Helmond en ik vanuit Roermond!
Warm gestoomd vanaf een gezellige maar broeierig terrasje in Rmond (samen met Nicole en Manou) vertrok mijn veolia trein richting Nijmegen. In Venlo sprong ik maar al te graag de trein uit. Toen hij stil stond hoor! Geen actie waardige toeren/stunten hoor. No worries. Blijkbaar was de term 'airco' in deze trein niet uitgevonden. Pufpuf hijg hijg BAH
Al lezende in een leuk boekje vloog de tijd wel om.
Eenmaal in Venlo moest ik even wachten op Sam. Maar in de stationshal was het uitstekend uit te houden. Al append met Sam (ja appen terwijl je elkaar zo toch ziet ja...lang leven de smartphones van tegenwoordig :-P) heb ik daar voor mijn gevoel maar een paar minuten gestaan voordat het glimlachende gezicht van Sam verscheen.
En toen...???
Toen was het tijd om de bus te nemen en vanuit de bushalte onze route te vervolgen. Maar Sam en Tan zijn echte vrouwen als het om kaarten lezen gaat. Of moet ik zeggen: de weg vinden. Ergens gaat dat niet altijd volgens plan. Ons plan deze keer? Google maps op de telefoon aanzetten. Mijn telefoon...want die van Sam had die functie niet. En mijn telefoon? Bijna LEEG!
Maar niet leeg genoeg! GNAGNAGNA
Dus hupakee adres invoeren en dan uiteraard het huisnr vergeten waardoor we mooi in de straat uitkomen (denken we) en dan tot de ontdekking komen dat nr 4 een woonhuis is en geen gilde opleidingen.
Sam en ik kijken elkaar aan en hilariteit alom! Het was te voorspellen. Hej we hebben het hier over ons he? ;-)
Uiteindelijk toch op de plek van bestemming gekomen. En een leuke presentatie van Sylvia en Ilse mogen aanschouwen! Wat een eer dat we hier bij mochten zijn!
En wat bijzonder om te horen hoe alles tot stand is gekomen tussen de 2 dames die nu naast een geweldig leuk boek ook een mooie vriendschap opgebouwd hebben.
Voor degene die trouwens nieuwsgierig zijn naar het boek: http://www.bol.com/nl/p/passie-en-piemelbloemen/9200000001153940/
Na afloop waren we, mede door de warmte die dag, wel een beetje gaar maar we moesten nog in Venray zien te komen. Dus hup terug naar de bushalte. Echter dit keer ZONDER schoenen. Huh? Ja inderdaad...schoenen uit en op de blote voetjes door Venlo heen lopen. Wij kunnen dat en doen dat!
Samantha is er al veel langer bekend mee en ik? Ik ben gek genoeg om er aan mee te doen. En blij toe! Wat is het LEUK om op blote voeten te lopen. Het is echt waar! Heerlijk gewoon!
Je krijgt er wel enorm zwarte voeten van. Daar ben ik ondertussen achter gekomen. Heb de afgelopen dagen VAAK mn voeten moeten wassen hihi...
Over de afgelopen dagen gesproken.
Die heb ik allemaal doorgebracht in Venray. Bij Sam en Erik. En wat een weertje hadden we erbij zeg. Lovely!
Ben op zondag tussendoor nog terug geweest naar Roermond. Gezellig terrasje gepikt in Roermond met wederom Nicole en Manou. Wat ontzettend gezellig! En weer een verslaving erbij. IJs capuccino!
DAMN wat is dat spul lekker zeg!!!
Veel gelachen, gekletst en uh gewoon gezelligheid! Super middagje gehad. En daarna weer terug naar Venray. Heel bizar trouwens. Dagretourtje Venray, ook voor het eerst hihi. Ik hoor het me nog tegen Sam en Erik zeggen zondagmiddag: 'Tot straks!'...
Waarom ik terug ging naar Venray? Omdat dat gezellig is natuurlijk :-P ow en ook omdat er voor maandag een geweldig leuk dagje Amsterdam gepland stond. Sam had kaartjes gewonnen voor een nieuw improvisatieprogramma 'in goed gezelschap' van de vara met oa Sara Kroos, Peter Heerschop en Georgina Verbaan!
De dag begon vroeg. Erg vroeg *gaaaaaaaaaap* maar damn het was de moeite waard hoor! Wat leuk!
Voor een fotoimpressie kun je terecht op de leuke blog van 1plus1is6: http://www.1plus1is6.nl/adamsestrand-jpg
En nu? Nu is het dinsdag en ben ik sinds vanmiddag thuis. Heeeeeeeeeeeeeel raar...misschien raar om te moeten zeggen maar de eerste 10 minuten vond ik het maar raar om thuis te zijn. Voelde voor heel even, eerlijk gezegd, BUT!
Het is zo ontzettend leuk geweest de afgelopen 6 dagen dat een leeg huis binnenstappen op zo'n moment niet echt leuk is.
Nu is het ondertussen 9 uur in de avond geweest en is dat gevoel ondertussen wel weer weg. Ben ook, toen ik thuis kwam, op de bank neergestreken en als een blok in slaap gevallen. Dus ergens denk ik dat mijn moeheid van de afgelopen tijd ook meespeelde in dat gevoel.
Nu zit ik momenteel met een zeer tevreden gevoel op mn eigen bankje. Nagenietend van deze geweldige dagen. Die ik heb doorgebracht met allemaal lieve en speciale mensen.
En besef ik me eens te meer dat ik het allerminst slecht heb. Sterker nog. Ik zit hier momenteel met een enorme grijns op mijn smoel alle afgelopen dagen nog eens te herbeleven. En dat is wat telt!

En nu? Nu ga ik me een kop koffie maken! Die heb ik nog niet gehad sinds ik thuis ben. En dan straks weer in mn eigen bedje kruipen. En uitkijken naar donderdag. Dan word mn lieve kleine vriendje Naud alweer 2 jaar! Kleine grote kanjer! Tante Tanja kijkt er al naar uit om je een dikke verjaardagsknuffel te brengen!

Lifes not bad!

Tijd voor koffie! Ik zeg: CHEERS!

Liefs Tan xxx

Als je het niet kan zien...

Geluk zit in kleine dingen, toch? :-)
En eigenlijk klopt dat ook wel. Familie, lieve vrienden, een huisdier, mooi weer, fijn werk.
Allemaal dingen die op een positieve manier kunnen bijdragen aan je leven.
Die je een glimlach op je gezicht kunnen toveren, een leuk dagje kunnen bezorgen, een waardevol gevoel. Het idee dat je er mag zijn. Dat je niet voor niets hier rondloopt.
Ik ken dat gevoel. En hopelijk met mij nog vele anderen.
MAAR vaak zit er een addertje onder het gras. Een ietsiepietsie klein addertje die dat geluk gigantisch in de weg kan staan en je hele doen en laten compleet kunnen verpesten.
Vaak zijn het 'addertjes' die voor de buitenwereld niet zichtbaar zijn. De buitenwereld ziet jou op een heel andere manier dan jijzelf. De buitenwereld ziet iemand die het toch allemaal wel goed voor elkaar lijkt te hebben.
En dan...? Dan heb je natuurlijk niet het recht om je een keer zwak op te stellen. Want HEY kijk eens naar wat je allemaal hebt in je leven. Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd...
Was het maar zo simpel. Als we daadwerkelijk zo konden denken over alles wat ons bezighoud en 'mankeert' dan waren we pas gezegend allemaal.
Denk je dat iemand, die innerlijk tegen iets vecht, niet ziet hoe kleine dingen een goed gevoel kunnen geven. En dat ze dat wel degelijk waarderen maar het wellicht niet zo goed uiten omdat ze ondertussen enorm hard aan het knokken zijn tegen iets anders. Iets anders wat de buitenwereld niet ziet, maar de persoon zelf wel voelt.
Maar ondertussen wel blijven glimlachen hoor! Oh en stel je niet zo aan!!! 'Mensen lief, doe niet zo zielig...kijk eens wat je allemaal hebt en je bent gezond.....'
STOP
Dat weet je helemaal niet! Toch?
De glimlach op het gezicht van iemand kan maar zo een masker zijn, de knuffel die iemand JOU geeft om jou te troosten kan maar net zo een eigen kreet om een omhelsing zijn. De woorden 'nee het gaat prima met mij, maak je geen zorgen' zijn vaak helemaal niet zo waar als ze je willen doen overkomen.
En dit zijn nog maar een paar voorbeelden.
Bijna niemand durft er tegenwoordig nog voor uit te komen als het innerlijk niet zo goed gaat. Of het nou een psychische aandoening is of een aandoening waar nog niet veel over bekend is en door veel mensen bestempeld word als een 'hype' en voor het gemak word weggelachen.
Laat je het begrip 1x vallen dan zeggen 10 mensen al snel 'oooh maar dan heb ik het ook want........'
DAT is wel het laatste wat je dan wil horen! Dat doet pijn. Waarom word je wel serieus genomen als je met een gipsenpoot in bed ligt, als je met een flinke ontsteking of virus opgezadeld word, of in de ergste gevallen met een vreselijke ziekte te maken krijgt.
Maar ben je een aansteller of aandachtzoeker als het 'ziek zijn' van binnen zit.

Ik kom nou steeds vaker op social media zoals facebook en hyves van die mooi 'deel-berichten' tegen. En wel de volgende:

Het is moeilijk uit te leggen aan iemand die er niet mee te maken heeft. Het is een dagelijkse innerlijke strijd, vechten tegen de pijn alle moed bijeenrapen om je dag door te komen elke dag opnieuw terwijl je er goed uitziet aan de buitenkant. Voeg dit toe aan je status voor tenminste 1 uur als jij of iemand die je kent een onzichtbare ziekte heeft (COPD, PTSS, angst, bipolaire, depressie, diabetes, lupus,fibromyalgie, MS, ME, artritis, ,EDS/HMS, kanker, hartkwalen,epilepsie, CSWS, ADHD, autisme , MD, Ziekte van Crohn of Colitis Ulcerosa , de Ziekte van Bechterew,etc.) Nooit oordelen wat je niet begrijpt. Ik weet welke vrienden dit zullen kopiëren....

En elke keer als ik dit lees dan schieten mijn ogen vooral naar de aandoeningen die nog niet zo bekend zijn en die 'onzichtbaar' zijn op het eerste oog.
Niet dat ik de andere ziektes minder belangrijk vind hoor! Ze zijn allemaal erg. Met de nadruk op ALLEMAAL.
En ergens hoop ik dat het verdorie eens bij alle mensen door gaat dringen.
Dat iemand die er last van heeft niet bang hoeft te zijn om op tafel te gooien waar hij/zij last van heeft. Niet bang zijn om niet serieus genomen te worden. Zowel in sociale kringen als in het werkveld.

De reden dat ik deze blog schrijf? Om het onder de aandacht te houden. Voor mezelf maar ook zeker voor de mensen die mij lief zijn en eigenlijk voor iedereen.
Er zijn zoveel meer mensen om je heen die zich in 1 van bovenstaande aandoeningen kan vinden en waarvan je het nog niet eens weet.

Momenteel 'vecht' ik zelf ook enorm tegen mijn problemen. Ik heb van die periodes waarin ik zo onvoorspelbaar ben. Dat ik mezelf helemaal kwijtraak. Het ligt allemaal buiten mijn macht. Ik laat het over me heenkomen. Ik heb tips en trucs geleerd om er mee om te gaan maar ik zal waarschijnlijk NOOIT in mijn leven kunnen zeggen dat het 'nu helemaal in orde is'.
Het is echter zo niet aan mij te zien. Veel mensen om mij heen weten het niet eens. Maar ik voel het wel degelijk. Het is daadwerkelijk een innerlijke strijd. En met het voeren van een innerlijke strijd is je lontje nou eenmaal niet zo lang en moet er niet te veel gebeuren.

Ik weet dat er mensen zijn die dit zullen lezen en zich er ook in herkennen. Lieve mensen om mij heen waarvan ik weet dat uit bovenstaande aandoeningen een aantal op hen van toepassing zijn.
En ik kan niet anders zeggen dan dat ik de grootste respect voor ze heb!
Dat ik, ondanks mn eigen problemen, niet anders zou willen dan er voor hun zijn. Zoals hun er voor mij zijn en mede ervoor zorgen dat ik overeind blijf.

En zo hoort het wat mij betreft!

ALS JE HET NIET KAN ZIEN...

                                            BETEKEND DAT NIET DAT ER NIKS AAN DE HAND IS!!!

En bij deze wil ik deze blog eindigen met een *very big hug* voor iedereen die het leest en die net als ik zelf wel een dikke knuffel kan gebruiken op zn tijd!

Liefs Tan

Vakantie...alweer???

Jaaaaaaaaa het is geen grapje! Ik heb vakantie.
En nou kunnen jullie, degene die dit lezen, 2 dingen denken.
Of je denkt
1) Ja? So? Meivakantie hebben er wel meer
OF
2) Alweer???
Nummero 2 heb ik vandaag al 2 maal gehoord. Ik heb wel 3!!! dagen gewerkt tussen 2 vakanties in. :-P
It's a hard knock life for me (not)...
En nu? Met al die vrije dagen is het verrekte lastig om die dagen te vullen. Ik ben nog steeds niet het type om dagen achter elkaar tussen 4 muren te zitten. Sterker nog, ik durf best wel te beweren dat ik dan niet te genieten ben.
Jaaaaaa ik hoor je weer denken...'heeft dan toch niemand last van?' TRUE
Alhoewel...niemand? En ikzelf dan?
Kortom dat gaan we niet doen! Ik leer mezelf steeds beter kennen. God he...ik kan wel zeggen dat ik mezelf echt tekort gedaan heb voorheen. Ik had even een wake up call nodig. En die heb ik gehad. Hoe en wat, geen idee...denk dat het een combinatie van alle gebeurtenissen is geweest de afgelopen jaren.
Op een gegeven moment open je je ogen pas echt.
Bij mij is dat moment nu gekomen. Nu ik alles een beetje op een rijtje heb. Een aantal hoofdstukken heb afgesloten en een aantal nieuwe hoofdstukken aan mn leven heb toegevoegd.
Sommige hoofdstukken bevatten de kleinste veranderingen. Die echter een groots effect hebben. En dan vraag ik me echt af WAAROM heb ik dit niet eerder gedaan?
Tja daar zal ik nooit het antwoord op krijgen. Ik kan gaan gissen over het antwoord en wellicht zal er wel enigzins een kern van waarheid in mijn gedachten zitten maar de echte reden...moet ik ook niet te lang over tobben. Ik ben nu dik tevreden over mijn leven. Beter laat dan nooit. Toch?
De stemmingswisselingen en de nukken neem ik dan maar op de koop toe. Het is een deel van mij. Het hoort erbij. Het maakt mij tot wie ik ben. Want naast die nukken weet ik ook wat mijn goede eigenschappen zijn! En die zijn zoveel belangrijker!
Af en toe even een frustratiekreet, even ergens flink zeiken erover (figuurlijk he!!! Niet letterlijk :-P), mezelf trakteren op een 'kleinigheid' (*fluit* schoenen ofzo), afleiding zoeken, gezelligheid met vriendinnen en vrienden en een gezonde levensstijl er op na houden (wandelen, zumba, oefeningen) en dan verslaan we die 4 muren ook wel!
Om een lang verhaal kort te maken ik heb vakantie. Wie, wat en waar precies deze week nog geen idee. Ik laat het allemaal over me heen komen. Wie ideeen heeft spreek me gerust aan...ik ben nl zwaar chaotisch (altijd al geweest maar nu helemaal *spring spring* hyper! Energie pfff) en ik zou mijn hoofd nog vergeten als ie niet vast zat aan mn lijf.
Ik heb in ieder geval mooi weer besteld. Nou wil ik het ook krijgen ook! Terrasjes pikken, balkonnetje zitten, ramen open, jurkje aan, cocktail erbij, onder een palmboom zitten, wit strand...(wake up!)
Afijn...ik heb vakantie!
ALWEER!

...and it's now or never! I ain't gonna live forever!

Jaaaaaaaa ben ik weer eens!
Mijn leventje gaat als een trein momenteel!
Ben tot een aantal inzichten gekomen, zit goed in mijn vel, leef gezond, heb waardevolle vriendschappen, heb lol en ben klaar voor de rest van mijn leven!
Het afvallen gaat uitstekend. Heb mijn doel bijna behaald. Nog 2 kilo (en geen 10 stel mutsen! No worries) en ik heb mijn streefgewicht van 68 kilo gehaald.
Vanmorgen heupen en taille opgemeten en de heupen zitten momenteel op 101.5 (was 113) en de taille op 69 (was 77). En ik denk dat ik daarmee dik tevreden mag zijn!
Als ik aan mijn leven 1 jaar geleden denk dan mag ik toch wel stellen dat ik een enorm grote stap in de juiste richting heb gemaakt en dat ik toch wel rete trots op mijzelf mag zijn. En dat ben ik dan ook!
Het is tijd om te beginnen met leven en het is jammer dat het 25 jaar heeft moeten duren maar beter laat dan nooit! (Miss poisitivo ;-) )
Ben dan ook niet de beroerdste om mezelf zo nu en dan te trakteren op uhm een paar schoenen, of 2, of uhm 3 *fluit* Ja ik geloof heilig in het fenomeen zelf-belonen! Vooral nu ik midden in de stad woon! (:-P)
Ok ok ik heb een schoenentic! En ja een deel van mijn kast word compleet ingenomen door mijn verzameling maarre zet me in een schoenenwinkel en ik ben net een klein kind...*schaam*
Maar zijn ze niet leuheuk??? Een foto van de rest bespaar ik jullie lol!

 MAARRR ik kan nog wel reeel denken hoor! Ik ben nog niet compleet verloren! Vanmorgen stond ik wederom bij de schoenenreus. En slechts een paar dagen terug heb ik me daar tegoed gedaan aan de schoentjes op de foto hierboven. VERLIEFD...
En vandaag viel mijn oog op uhm tja hoe zal ik ze noemen? 'JEZUS-wat-een-hak-schoenen'...
Ik was er niet eens zeker van of ik er op zou kunnen lopen. Zo hoog ben ik zelf nog nooit gegaan. (Record zit op hak van zo'n 7 a 8 cm) Maar het ging perfect! Ben een ervaren hakkenloper maar bij deze had zelfs ik twijfels. Was dan enigzins verbaasd dat ik moeiteloos rondliep alsof ik hakjes van 2 cm aan had.
Heb ik ze gekocht? NOPE! Deze waren zelfs voor mij way to *big eyes* (hak plus/minus 12 cm)
Maar gaaf om ze even aan te hebben was het zeker! Ik kan mezelf ook niet beloven dat er niet OOIT een paar van dat soort in mijn kast terecht komt. Maar voorlopig moet ik van mezelf indammen. Goed is goed! Alhoewel...? Wie probeer ik te overtuigen!
Ach vandaag is het me in ieder geval gelukt ;-)...
En dat terwijl ze (al zeg ik het zelf) ontzettend leuk stonden!

Ik ga maar eens een einde breien aan deze blog. Anders word de verleiding te groot. Maar goed dat ik morgen niet de gelegenheid heb om de winkel in te duiken. Ik ga genieten van de avond. Een rustige avond zonder plannen. Lig momenteel lekker met mn voetjes omhoog en morgen begint mn werkweekje weer na 2 weken vakantie. 2 LEUKE weken overigens.
Sorry dat ik het moet zeggen maar die mensen om mij heen...hartstikke maf en gek! *fluit*
Exactly what I needed! Thanks y'all! xxx

 Op naar nog meer leuke dagen! I'm ready for it! :-D

Liefs Tan