It's been a year...again

...

Een jaar geleden alweer. Vandaag is het weer een dag waarop
ik met mijn gedachten heel even stil sta bij vorig jaar.
Niet de eerste keer dit jaar en ook zeker niet de laatste keer.
Vorig jaar was zo roerig, het leek niet op te houden.
Maar de tijd gaat door. Minuten worden uren en uren worden een dag.
Dagen veranderen op hun beurt weer in weken en maanden en zo ben je
ineens een jaar verder.
Tijd vliegt, de tijd gaat door. Maar vergeten zul je het nooit.
Vandaag, de dag waarop de wereld even stil stond rond het middaguur.
De maasbrug veranderde voor enige tijd in een horrorfilm.
Een ongeluk met een motor, dodelijk. Weer een jong iemand overleden.
Brrr krijg er weer de rillingen van. Het leven is zo oneerlijk.
Begrijpen zul je het nooit.
Het hele jaar 2011 zal ik nooit begrijpen.
Een jaar na dato nog steeds niet. Onbegrip overheerst nog steeds.
Boosheid is mij ook niet onbekend. Zou nog steeds willen schreeuwen,
gillen, krijssen. Als dat zou helpen...
Dat doet het echter niet dus waarom zou ik er energie aan verspillen.
Wat ik wel doe vandaag? Aan Joy denken, en aan zijn familie.
Die al een jaar zonder hem moeten doorgaan.
Joy deed zijn naam eer aan. Levensgenieter was hij.
Helaas mocht hij dat maar 20 jaar doen. Genieten van het leven.
En op het moment dat ik dit schrijf besef ik me eens te meer
dat ik zou willen dat ik wat meer zou genieten.
Het leven kan ieder moment eindigen. Een enge gedachten maar
het is wel de realiteit. Soms heeft het maar 1 seconde nodig.
En met een brok in mijn keel, 2 waterige ogen en een knoop in
mijn maag is hij in mijn gedachten en beloof ik bij deze plechtig
dat ik uit het leven ga halen wat er in zit!
En met deze belofte en mijn blik naar boven gericht, naar alle waardevolle mensen
waar we vorig jaar afscheid van moesten nemen, eindig ik deze blog.
Always in our memories!