Ik was het eigenlijk niet van plan. Teveel ellende wat ik niet weer wil oprakelen. Vandaar dat ik maar besloten heb om het niet te doen en me vooral te richten op leuke dingen.
Zo wil ik even de aandacht vestigen op de vriendinnen die ik heb. Laat ik deze blog eens schrijven als ode aan hen!
Op allen kan ik bouwen. Het zijn allemaal meiden uit duizenden!
Dan wil ik graag beginnen met Nicole. Nicole heeft een hoop te verduren gehad. En toch staat ze er nog. Ik heb ontzettend veel bewondering voor haar! Ze is een meid met een hart van goud! Ik durf met recht te zeggen dat er tussen ons een bepaalde onzichtbare band zit. Er was een tijd dat we elkaar een tijd niet spraken door omstandigheden. En hoe andere vriendschappen dan snel geneigd zijn te verwateren was dat bij ons totaal niet het geval. Na een emotioneel msn gesprek kwamen we tot de conclusie dat we elkaar echt mistten en dat we 'gek' werden dat we elkaar niet meer zagen. En vanaf dat moment kun je veel doen en proberen om tussen ons te komen. Maar ik wens je succes! We zijn nu jaren verder en ik moet er niet aan denken Nicole te moeten missen. En niet alleen Nicole, want sinds mei 2010 heeft ze er een geweldig lief, leuk en mooi zoontje bij. Kleine Naudje! Mijn kleine vriendje! Die ik ook echt niet wil missen. Nicole en ik zijn geen bloedverwanten maar ik ben zeer vereerd dat ik mezelf Tante Tanja mag noemen voor zo'n leuk kereltje! bij Nicole kan ik altijd terecht met mijn problemen/emoties etc.
Dan is daar Karin. Karin heb ik via internet leren kennen. Via het gtst forum wel te verstaan. Ik was modje daar en mocht samen met iemand anders opzoek naar een nieuw modje om het team te versterken. Karin viel mij al enorm lange tijd op in positieve zin van het woord.
Zo gezegd, zo gedaan namen we contact met haar op. Van het één kwam het ander. Msn gesprekken tot aan het meeten in real life. En het was reuze gezellig! Vanaf die tijd komen we zo vaak als kan bij elkaar over de vloer. Ze woont immers in het verre Utrecht en ik in Limburg.
Afstand is goed te doen hoor. Het is niet de andere kant van de wereld. Binnen anderhalf uur is zij hier of ik daar.
Maar dat je nou wekelijks bij elkaar even koffie kan leuten: NEE.
Ook met Karin word veel uitgewisseld. Zit de één in de put dan probeert de ander je eruit te vissen. We weten veel van elkaar en weten ook dat we elkaar kunnen vertrouwen en als ons iets dwars zit dan zeggen we dat ook wel gewoon. Word niet altijd in dank afgenomen van beide kanten maar ook dat hoort er nou eenmaal bij in een vriendschap, toch? :-)
Ik hoop dat wij over 50 jaar nog steeds die (trein)reis naar elkaar toe maken! Ik met wandelstok en zij met rollator...ze blijft immers een stukkie ouder dan mij! :-P *sorry Kaar, inkoppertje lol*
Als 3e iemand die ik December 2009 heb leren kennen! Doordat ik me aanmeldde op haar jackrussell forum. Tamara! Of door éénieder: Tammie genoemd.
Tammie heb ik een half jaar later (juli 2010) in het echt ontmoet toen we een bbq hadden. Ik vond haar wel een hele gezellige dame en we zijn het contact gaan uitbreiden. Wat meer op msn, wat meer op elkaar reageren op het forum. Dan had je ook nog hyves etc.
Ik was ook helemaal dol op haar forum. Wat een ontzettend leuke plek!
Toen er zich wat vervelende omstandigheden voordeden met een paar (inmiddels) exleden zag Tammie het niet helemaal meer zitten op het forum.
Ik kon het echt niet laten gebeuren dat het forum ten onder zou gaan en heb dr toen mn volledige hulp aangeboden. Waar ik kon helpen, ik zou het doen. Wat kon ik voor haar doen?
Zo hebben we toen beide veel over het forum gepraat maar ook privé onderwerpen kwamen ter sprake. Hoewel ik Tammie nauwelijks kende. slechts 1x in het echt ontmoet heb ik haar zo ontzettend veel over mezelf verteld en over hoe ik me voelde en dat het echt slecht met me ging een tijd terug.
En vice versa. Tammie vertelde mij ook een hoop. Het voelde zo vertrouwd! Nu zijn we 2 jaar verder en ik zou haar net als Nicole en Karin echt niet als vriendin willen missen!!!
De afstand tussen haar en mij is zelfs nog verder dan bij Karin. Tam woont in het uber verre Grunn! Precies ja...het andere uiteinde van Nederland. Maar ik blijf er in geloven 'the road to a friends house is never long'. En op de momenten dat we ook maar enigzins in de buurt zijn MOET ik gewoon even langs Grunn samen met Kaar.
Als 4e komt er nog een bijzonder persoon bij. Een vrouw die ik 23 November 2010 leerde kennen: Samantha! Toen ik in zak en as zat omdat ik geen uitzicht meer had op nieuw werk, besloot ik gastouderwerk te gaan doen. Thuis zitten en leven van een uitkering had ik al eens gedaan. NOOIT meer. Tenzij er geen andere optie (meer) is.
Ik kwam terecht bij een jong gezin. Moeder Samantha met haar 2 dochters Xanne van (toedertijd) 6 en Ymke van 3. Die beruchte 23e november had ik daar mijn kennismakingsgesprek. Kijken of er een klik was en of beide partijen (zij en ik) met elkaar in zee wilden. EN OF! Die klik was er al vanaf de eerste stap die ik over de drempel zette. In ieder geval bij mij. Ik had mijn dikke winterjas nog aan en Ymke stond al voor me of ik haar grote knikker even wilde vast houden. Xanne zat wat rustiger op de bank met een kleurboek en wat potloden. Tijdens het gesprek met Jacqueline en Samantha hield ik me als een ware vrouw ook tegelijkertijd met de kinderen bezig. ;-) Praten aan die kant en met de meisjes meekleuren aan de andere kant.
Een knoop werd doorgehakt en ik zou hun gastouder worden. Maanden ging voorbij en het beviel prima en het werd steeds meer duidelijk dat Samantha en ik het wel heel goed met elkaar konden vinden. Toen er in mijn leven een paar hele vervelende dingen gebeurden was zij er ook voor mij. Ik weet nog dat ik in April (reden laat ik uit privacy overwegingen achterwege) daar smorgens aankwam en compleet brak nadat ze me vroeg of het wel met me ging. Heb staan huilen en zij ving me op. Nu zitten we in December en zit het er bijna op. 16 December is mijn laatste dag dat ik op Xanne en Ymke moet letten en het doet me echt pijn om dat te realiseren. Samantha en ik zijn ondertussen zoveel meer dan gastouder en vraagouder geworden. We zijn echte vriendinnen geworden en ik zou ze echt niet in mijn leven willen missen! Zo vaak was zij er voor mij, we hebben zoveel gekletst. Maar ook zoveel met elkaar gelachen!
Ik prijs me rijk met al die lieve mensen om me heen! Naast deze 4 geweldige meiden heb ik nog zoveel andere fijne mensen leren kennen! Sommige waar ik ook echt wel contact mee wil houden! (Als zij dat ook willen dan :p).
De vrienden/familieleden van Samantha waar ik veelvoudig mee van doen heb gehad. Lieve, aardige mensen! Waar ik Simon aka hongerlap toch even apart wil vermelden omdat ik hem als neefje van Samantha dik 3 maanden dagelijks meegemaakt heb omdat hij bij Samantha inwoonde. Ik heb zo enorm met hem (en om hem :p) kunnen lachen!
En Erik met zijn 2 meiden Larissa en Eleni. Die nu deel uit maken van Samantha's leven. Mijn eerste ontmoeting met Erik zal ik ook nooit vergeten en hij denk ik ook niet. De omstandigheden waren alles behalve gunstig. En hoewel hij me meteen op mn zwakste moment zag heb ik dat nooit als vervelend ervaren. En dat wil toch ook wel wat zeggen.
2011 Was een moeilijk jaar. Eentje die me nu nog het kippenvel centimeters dik op mn armen doet bezorgen. Een ontprettig gevoel. Maar dat wil ik allemaal achter me gaan laten. De ellende wil ik vergeten en de mooie dingen herinneren!
We gaan nu de kersttijd in. Iets waar ik enorm naar uitkijk. Hoewel ik weet dat het de eerste kerst zonder opa is. En dat is wel even een pijnlijk en raar idee.
Maar opa zal ik voor altijd bij me dragen in een prachtig medaillon. Dus waar ik ook ga hij zal er ook zijn.
We hebben zelfs een heuse fanhyves in elkaar geflanst!
Samantha en ik hebben ondertussen al de eer gehad om Sylvia en Ilse in het echt te leren kennen. En hoewel ik niet de meest gezellige was en met mn gedachten vooral bij opa zat tijdens onze ontmoeting vond ik het wel een fijne dag! En ergens hoop ik dat we het nog een keertje met zn 4tjes over kunnen doen!
Wil ik deze blog nog even eindigen met de mededeling dat ik in 2012 eindelijk een plekje voor mezelf zal krijgen. Ik heb een appartementje gevonden waar ik opnieuw kan beginnen.Ben afgelopen week gaan kijken en ik ben er helemaal verliefd op!
Zag ik het op een gegeven moment echt niet meer zitten met al die eisen wat die woningcorporaties hebben, heeft het geluk me toch nog toegelachen! Ik weet niet of het toeval is maar het zorgde echt voor een deja vu gevoel wat ik bij het zoeken naar een vraagoudergezin ook al had.
Op het moment dat ik dacht nergens meer te komen waren daar opeens Samantha en dr meiden. En nu heb ik hetzelfde bij dit appartementje! Toeval? Dat bestaat volgens mij echt niet!
Ik wil toch zo positief mogelijk ingesteld zijn. Het enige wat een beetje steekt is het feit dat ik opa mijn eigen plekje straks niet kan laten zien.
Het is toch een mijlpaal in mijn leven. En die kan ik niet met mijn hele familie delen. Eén belangrijk persoon mist. En dat doet wel pijn.
Al weet ik dat hij van boven wel neer zal kijken op mij en mn eigen huisje. Ik had hem graag persoonlijk rondgeleid. Maar dat kan nu eenmaal niet.
Ik wil van 2012 een jaar kan maken die totaal anders is tov dit afgelopen jaar.
Natuurlijk heb ik over veel dingen niets te zeggen. Wat moet gebeuren, gebeurd toch wel. Maar een fijne start is al het halve werk toch?
En zolang ik al die lieve mensen om me heen heb, kan ik de hele wereld aan!!! Dankjulliewel allemaal!
Goodbye 2011 Hello 2012!
Meis, Heel erg bedankt voor je lieve woorden. 2011 was absoluut niet ons jaar, maar van 2012 gaan we een beter jaar maken! Ik hoop dat we nog heel lang vriendinnen blijven!xxxx
BeantwoordenVerwijderen