En dan verloopt de maand anders dan je verwacht had!

Tijd voor een nieuwe blog! Eentje met een droevig randje!
Helaas is de maand Oktober niet zo verlopen als ik aan het einde van mijn vorige blog had voorspelt. Er valt dan ook niet heel veel te schrijven over de leuke uitstapjes die ik nog zou gaan maken. Ze zijn namelijk niet doorgegaan!
Op 10 Oktober is mijn opa overleden. Hij wist al sinds januari dit jaar dat hij ziek was en als een ware held heeft hij nog 9, 5e maand met al zijn kracht tegen de vreselijk en zeer gevreesde ziekte kanker gestreden.
Op 15 Oktober, de dag dat ik naar Nick en Simon zou gaan (Symphonica in Rosso), was de crematie.
Het was een heel mooi afscheid! Hij had ook niet anders verdiend!
Het concert heb ik hierdoor moeten cancelen. Dit tot mijn spijt want als ik na al die ellende van dit jaar ergens naar uitkeek dan was het dat concert wel! Maar opa was uiteraard tig keer belangrijker dan dat hele concert! Ik heb de broer van Karin nog blij kunnen maken met mijn kaartje en volgens Karin heeft hij enorm genoten! Mijn kaartje is dus niet verloren gegaan! Ben blij dat iemand anders er nog van heeft kunnen genieten.

De week voor de 10e zou ik eigenlijk naar Groningen gaan. Naar mijn lieve vriendinnetje Tamara! We zouden een herfstwandeling houden vanuit ons jackrussellforum wat we samen met Karin hebben. Ook dit hebben we helaas moeten cancelen. Want ook Tamara had te maken met droevige prive omstandigheden.
In de laatste week dat het met opa ontzettend slecht ging, ging het met haar vader ook helemaal niet goed! Op dezelfde avond als mijn opa is haar vader ook overleden. Anderhalf uur voor mijn opa. Hoe bizar. Een week lang hebben we in hetzelfde schuitje gezeten. En elkaar op de hoogte gehouden. En uiteindelijk konden we elkaar op dezelfde dag heel droevig nieuws vertellen.

We zijn nu bijna een maand verder en nog steeds vind ik het heel onwerkelijk! Als we nu naar oma gaan mis ik echt iets. De lege stoel van opa, de humor van hem, de pure trots die hij bezat vanwege zijn kinderen en kleinkinderen die hij altijd overduidelijk uitstraalde en ik denk dat de sinterklaasviering en kerstmis dit jaar echt heel raar zullen zijn! Het is nog zo vers maar het gaat allemaal gewoon door. Hoe moeilijk ook!

Ik troost mij met de gedachten dat opa nu geen pijn meer heeft! Want dat had hij! En niet te zuinig ook! Dat wens je echt helemaal niemand toe!

2011 is nu bijna op zn eind! Dit jaar is erg snel gegaan. Te snel eigenlijk! Maar van de andere kant ben ik blij dat dit jaar bijna voorbij is. Het heeft zoveel pijn en verdriet met zich mee gebracht. Zoveel ellende dat ik me eigenlijk afvraag WAAROM?
Soms krijgen mensen met zoveel ellende in 1x te maken dat je je echt afvraagt waar je dit aan verdient. Maar nooit zul je daar dan een antwoord op krijgen.

LIFE GOES ON denk ik dan. Hoe moeilijk ook. Maar als je dat niet doet en je blijft er in dan kom je helemaal nergens meer! Dus borst vooruit, hoofd rechtop en gaan met die banaan!
Opa zal altijd in ons hart voortleven en ook altijd in gedachten bij ons zijn! Als er iets niet veranderd in de komende jaren dan zal dat het zijn! Opa jij bent mijn held en ik zal met trots aan je terugdenken. Dat ik je kleindochter mocht zijn. Maar ook aan de manier waarop jij deze ziekte gedragen hebt! Winnen kon je met geen mogelijkheid maar je hebt je tot het laatste moment er doorheen geknokt en dat is echt bewonderenswaardig!

Op naar 2012. Op naar een beter jaar.